Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΚΗ ΖΕΖΑ

by

Στη μνήμη του Β’ οπλαρχηγού Στρώμνιτσας Δημήτρη Τσιτσίμη

 

Πριν λίγες ημέρες είχαμε (13/10/1904-δολοφονία Π. Μελά από Τούρκους) την ημέρα μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα. Φυσικά σε αυτό το παρών μικρό σημείωμα δεν έχουμε την πρόθεση καμίας ιστορικής αναδρομής του όλου γεγονότος που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οδήγησε τελικά στη γενικευμένη σύρραξη των Βαλκανίων και στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και στην  ένταξή της στη νέα ελληνική επικράτεια.

Πολύ περισσότερο δεν επιθυμούμε ως νεόδμητοι «λαϊκοί» ιστοριογράφοι να  αναλύσουμε βαθιά τις πράξεις εκείνης της εποχής, αυτό ανήκει στη σφαίρα άλλων, προσφάτως βαφτισθέντων ιστορικών-αναλυτών τύπου Λιακόπουλου (χωρίς καμία γνώση και επίγνωση ουσίας) οι οποίοι και έχουν αναλάβει να φέρουν εις τελικό πέρας το έπος των «Μακεδονομάχων» με ολέθρια ως τώρα αποτελέσματα για την χώρα μας…

Αυτό που μας θλίβει μέσα στις γραμμές τούτες είναι άλλο: η κατάληξη του ηρωισμού μιας  εποχής, ακόμη και αν επρόκειτο περί εθνικιστικής έξαρσης (άλλωστε εκείνη την εποχή όλα τα Βαλκάνια έβραζαν στο καζάνι του εθνικισμού) το τέλος ενός ένοπλου αντάρτικου αγώνα ο οποίος αφού ξεχάστηκε τελείως από τις κατοπινές ελληνικές κυβερνήσεις (ειδικά μετά το στραπάτσο του 1992) κι αφού στο μεσοπόλεμο  κα στη δικτατορία Μεταξά ο καθείς πολιτευτής το εκμεταλλεύτηκε  όπως μπορούσε κι αφού μετά τον εμφύλιο και τη  γειτνίαση της χώρας με το κομμουνιστικό  μπλοκ ο μακεδονικός αγώνας χάθηκε τελείως από τη σκέψη μας (όχι όμως και από τον κινηματογράφο μας!!!) ξεβράστηκε  τελικά , ως διά μαγείας, σε αυτοσχέδιες  σχολικές γιορτές, σε ημέρα μνήμης με ακατάσχετα λογύδρια διδασκάλων, σε συλλαλητήρια μικρού βεληνεκούς ελεγχόμενα από την εκκλησία, σε συλλόγους  και εκδηλώσεις πλείστες και πολλές φορές τελείως κιτς, χώρια η νέα βιβλιογραφία από τους «νέους ιστορικούς»(όλο αυτό το τσούρμο που πουλάει ο Λιακόπουλος στο τηλεοπτικό του μαγαζί στα διάφορα κορόιδα).

Κι όμως. Για αυτό έδωσε το κεφάλι του κυριολεκτικά ο Παύλος Μελάς. Για να ξανα-ανακαλύψουμε την χαμένη τιμή του Μακεδονικού Αγώνα ένα τυπικό θλιβερό ελληνικό πρωινό που μείναμε χωρίς –διπλωματικά-παντελόνια από τους φίλους μας των Σκοπίων. Είχε φτάσει πια η ώρα να σηκωθούν ξανά οι ήρωες κι αφού ήταν από καιρό ένδοξοι νεκροί ο Κώττας και ο καπετάν-Νικηφόρος, ανέλαβε δράση ο ‘Ανθιμος, ο Ψωμιάδης, η Νέα Θέση, η Χρυσή Αυγή και το Εθνικό Μέτωπο, τι ωραία, τι καλά, όλα τα γενναία τα παιδιά…

Δηλαδή μόνο οι ακροδεξιοί αγαπούν τη Μακεδονία, μόνο αυτοί έχουν μνήμη και ανδρισμό οι υπόλοιποι είμαστε  ή προδότες ή με λανθάνων μνημονικό. Και το χειρότερο: πλέον η ημέρα αυτή έχει οριστεί και ως ένα νέο σάλπισμα για την υπεράσπιση της ιερής γης που ζούμε απέναντι στον εχθρό, τον Σκοπιανό του σήμερα που εξυπηρετεί βέβαια τον Βούλγαρο και τον Οθωμανό του χθες (γενικά όλοι μας κατατρέχουν ως έθνος εκτός από το ξερό μας το κεφάλι)

Για το λόγο τούτο γράφουμε αυτό το κείμενο. Γιατί είναι οδυνηρό μια ολόκληρη  γενιά πολεμιστών των αρχών του 20ου αιώνα, μια γενιά ηρωισμού και πάθους, κακουχίας και πολέμου άγριου, να εγκλωβίζεται σε φανατικά εθνικιστικά πάθη και μέσα σε αυτά να αλλοιώνεται η γενναιότητα, να χάνεται η ιστορία, να παραλλάσσει η μνήμη με μισαλλοδοξία, επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι τους ανήκει το μακεδονικό άρα και οι όποιες προεκτάσεις του: μακεδονομάχος σήμερα= τιμητής του έθνους αύριο, αν είναι δυνατό….

Κρίμα. Μια μνήμη ιστορική δεν πρέπει να διχάζει, αλλά στην χώρα μας το έχουμε αυτό το κουσούρι: ποιος είπε το ΟΧΙ, ο Μεταξάς ή ο λαός, τι ήταν ο ΕΛΑΣ, αγωνιστές ή συμμορίτες κλπ κλπ. Κι άντε μετά να μάθουν οι νεώτεροι ιστορία. Ποια όμως; Αυτή που πουλάει ο Άδωνις στο βιβλιοπωλείο του; Τρέχα γύρευε δηλαδή και θάνατος στη Ρεπούση…

Και στο μεταξύ εκείνοι οι άγνωστοι μαχητές του 1904-1908 συνεχίζουν να βαδίζουν. Οι μορφές τους χάνονται μέσα στο χιόνι του βουνού, οι κάπες τους ανεμίζουν, τα ντουφέκια στον ώμο κλυδωνίζονται από τον άγριο αγέρα, το χιονόνερο βιτσίζει το πρόσωπό τους, όμως αυτοί συνεχίζουν να περπατούν. Συνεχίζουν να χάνονται ηρωικά και ένδοξα μόνοι, ολομόναχοι στην κορυφή κάποιου άγνωστου βουνού, συνεχίζουν  να μας  κοιτάζουν με πρόσωπο ματωμένο, απελπισμένοι μαζί κι απηυδισμένοι. Δε μιλούν. Μονάχα μας κοιτάζουν.

Και μετά,  χάνονται στην ομίχλη.

Και μετά, πεθαίνουν.

                                                               Τσιτσίμης Ιωάννης

                                                               tsitsimis@gmail.com

 

Σημείωση: Ο Δημήτριος Τσιτσίμης υπήρξε μακεδονομάχος αγωνιστής στην περιοχή της Στρώμνιτσας. Έφτασε στο βαθμό του οπλαρχηγού σώματος Β. Για τη δράση του επικηρύχτηκε τόσο από Τούρκους όσο και από Βούλγαρους (νεκρός ή ζωντανός). Υπήρξε εθελοντής στους βαλκανικούς πολέμους, ανιχνευτής-οδηγός για τα ελληνικά συντάγματα του 1912-13. Έφερε πλείστα παράσημα ανδρισμού και  προσφοράς προς το έθνος των Ελλήνων. Υπήρξε ο πρώτος δήμαρχος της πόλης μας. O οπλισμός και η πολεμική του εξάρτηση βρίσκονται σήμερα σε ειδική προθήκη στο μουσείο Μακεδονικού Αγώνα της Θεσσαλονίκης.

 

Με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας ο αγνός αγωνιστής (που τόσο εκμεταλλεύτηκαν κατοπινά οι υπέρ-πατριώτες…) Παύλος Μελάς μπήκε κρυφά στη Μακεδονία για να ξεσηκώσει αντάρτικο. Έμεινε για πάντα θαμμένος στη γη της Καστοριάς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: