ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΕΚΡΟΣ ΠΑΡΑ ΜΑΖΙ ΣΑΣ

Απεργία πείνας σε όλες τις φυλακές της χώρας για τα ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων. Αδιάφορο θα μου πεις. Το προσπερνάς εύκολα. Τι σε νοιάζει, αυτοί άλλωστε εκεί μέσα δε βρέθηκαν τυχαία, υπάνθρωποι είναι, απορρίμματα, έγκλειστοι από το νόμο, τι θέλουν και φωνάζουν τώρα και πλησιάζουν και Χριστούγεννα, τα φώτα λάμπουν, άσε μας να το ευχαριστηθούμε, χριστιανική γιορτή έχουμε, τι δουλειά έχουν μαζί μας οι απόβλητοι ποινικοί ;

Κι ας πέθαναν ήδη δυο τρεις από αυτούς. Έχουν και ονόματα βεβαίως. Αλλά τι περίμενες; Να συγκινηθώ επειδή ξεσηκώθηκαν τρεις – τέσσερις χιλιάδες κρατούμενοι; Το κράτος φταίει. Που δεν αφήνει τα ΜΑΤ να μπουν μέσα να τους κανονίσουν.

Δημοσθένης Βουράκης. Νίκος Μπαρδάκης.

Τι σημασία έχουν τα ονόματα; Τι αξία μπορεί να έχει μια ζωή, ένα όνομα, μια ανθρώπινη ύπαρξη που κατέληξε πίσω από τα σίδερα; Ποιος θα συγκινηθεί αν πεθάνουν  ακόμη δύο ή τρεις πριν τελειώσει αυτή η μεγάλη διαμαρτυρία;

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ; ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Η επανάσταση άργησε πολλές ημέρες. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου, σε σχέση με τις καταλήψεις και εξεγέρσεις των φοιτητών και σε άλλες σχολές και πόλεις της χώρας, πήρε τη μορφή χιονοστιβάδας που επέδρασε στα γεγονότα καταλυτικά αλλά της πήρε πολύ χρόνο για να έρθει.

Γιατί συνέβη αυτό; Μπορεί στην ιστορία να έμεινε η αγέρωχη φωτογραφία μιας κοπέλας που στέκεται γαντζωμένη στα κάγκελα του Πολυτεχνείου  μέχρι την ύστατη στιγμή (την πιο ιερή, οι ερπύστριες κινούνται, η μηχανή του άρματος μαρσάρει, το καθεστώς αποκαλύπτει στυγνά το πρόσωπό του) όμως  τούτη η στιγμή άργησε: η άνοιξη της Ελλάδας ήρθε τόσο αργά μέσα στο φθινόπωρο μιας πατρίδας που διαλυόταν σε χιλιάδες κομμάτια…

Την ίδια ώρα κι ενώ η «πνευματική» νεολαία ήταν ξεσηκωμένη, οι υπόλοιπες νεολαιίστικες τάξεις, ειδικά της επαρχίας με αγροτική- εργατική – κτηνοτροφική απασχόληση, έδειχναν να παραμένουν αδιάφορες ή το λιγότερο αμέτοχες στην όλη κατάσταση. Κι ενώ στο Πολυτεχνείο η κατάσταση αγρίευε, κάποιοι απλώς έσπερναν τα χωράφια τους (ίσως επειδή μαθημένοι από την εμπειρία της φύσης, γνώριζαν εξαρχής ότι το πολύ πολύ να αλλάξει η εξουσία σακάκι, να βγάλει του συνταγματάρχη και να φορέσει του πολιτικού κι αυτό είναι όλο, στη ζωή του απλού πολίτη δεν πρόκειται να έρθει καμία δημοκρατία, καμία απελευθέρωση).

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΚΗ ΖΕΖΑ

Στη μνήμη του Β’ οπλαρχηγού Στρώμνιτσας Δημήτρη Τσιτσίμη

 

Πριν λίγες ημέρες είχαμε (13/10/1904-δολοφονία Π. Μελά από Τούρκους) την ημέρα μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα. Φυσικά σε αυτό το παρών μικρό σημείωμα δεν έχουμε την πρόθεση καμίας ιστορικής αναδρομής του όλου γεγονότος που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οδήγησε τελικά στη γενικευμένη σύρραξη των Βαλκανίων και στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και στην  ένταξή της στη νέα ελληνική επικράτεια.

Πολύ περισσότερο δεν επιθυμούμε ως νεόδμητοι «λαϊκοί» ιστοριογράφοι να  αναλύσουμε βαθιά τις πράξεις εκείνης της εποχής, αυτό ανήκει στη σφαίρα άλλων, προσφάτως βαφτισθέντων ιστορικών-αναλυτών τύπου Λιακόπουλου (χωρίς καμία γνώση και επίγνωση ουσίας) οι οποίοι και έχουν αναλάβει να φέρουν εις τελικό πέρας το έπος των «Μακεδονομάχων» με ολέθρια ως τώρα αποτελέσματα για την χώρα μας…

Αυτό που μας θλίβει μέσα στις γραμμές τούτες είναι άλλο: η κατάληξη του ηρωισμού μιας  εποχής, ακόμη και αν επρόκειτο περί εθνικιστικής έξαρσης (άλλωστε εκείνη την εποχή όλα τα Βαλκάνια έβραζαν στο καζάνι του εθνικισμού) το τέλος ενός ένοπλου αντάρτικου αγώνα ο οποίος αφού ξεχάστηκε τελείως από τις κατοπινές ελληνικές κυβερνήσεις (ειδικά μετά το στραπάτσο του 1992) κι αφού στο μεσοπόλεμο  κα στη δικτατορία Μεταξά ο καθείς πολιτευτής το εκμεταλλεύτηκε  όπως μπορούσε κι αφού μετά τον εμφύλιο και τη  γειτνίαση της χώρας με το κομμουνιστικό  μπλοκ ο μακεδονικός αγώνας χάθηκε τελείως από τη σκέψη μας (όχι όμως και από τον κινηματογράφο μας!!!) ξεβράστηκε  τελικά , ως διά μαγείας, σε αυτοσχέδιες  σχολικές γιορτές, σε ημέρα μνήμης με ακατάσχετα λογύδρια διδασκάλων, σε συλλαλητήρια μικρού βεληνεκούς ελεγχόμενα από την εκκλησία, σε συλλόγους  και εκδηλώσεις πλείστες και πολλές φορές τελείως κιτς, χώρια η νέα βιβλιογραφία από τους «νέους ιστορικούς»(όλο αυτό το τσούρμο που πουλάει ο Λιακόπουλος στο τηλεοπτικό του μαγαζί στα διάφορα κορόιδα).

ΟΔΗΓΗΣΗ KAI ΑΛΚΟΟΛ

Ξέρεις γιατί πίνεις; Μη μου πεις για τη γεύση, γιατί για το λόγο αυτό πίνουν πολύ λίγοι.

Πίνεις για να αλλάξεις τη διάθεσή σου και καλά κάνεις. Από τη στιγμή που έχει συμβεί κάτι τέτοιο όμως, σημαίνει ότι δεν πρέπει να πιάσεις τιμόνι. Αυτό το γνωρίζεις από πριν, κι όμως οδηγείς, διότι το αλκοόλ προκαλεί, εκτός των άλλων, άρση των ηθικών αναστολών, εξ ου και η υποτιθέμενη αφροδισιακή του

δράση. Σκέψου: Από τη στιγμή που έχουν φύγει τα εσωτερικά φρένα και προσεγγίζεις το αντίθετο φύλο πολύ πιο εύκολα, δεν είναι λογικό να μην μπορείς  να οδηγήσεις με ασφάλεια;  Θα σου φέρω αμέσως ένα παράδειγμα:

Όλοι λένε ότι «η στροφή του θανάτου», η πρώτη αριστερή μετά τα νυχτερινά μαγαζιά πηγαίνοντας για Θεσσαλονίκη, έχει ανάποδη κλίση. Πόσα δυστυχήματα έγιναν στις έντεκα το πρωί και πόσα τα ξημερώματα; Απλά πράγματα. Το πρωί γνωρίζεις το πρόβλημα, αλλά υπό την επήρεια οινοπνεύματος τα χαράματα, το αγνοείς….

Το αλκοόλ προκαλεί επίσης:

-Αύξηση του χρόνου αντίδρασης, του χρόνου δηλαδή που μεσολαβεί από τη στιγμή που θα αντιληφθείς μία επικίνδυνη κατάσταση, μέχρι να πατήσεις φρένο.

-Μείωση της περιφερειακής όρασης.

Ο εγκέφαλος δέχεται τελείως λαθεμένα μηνύματα όταν οδηγούμε υπό την επήρεια αλκοόλ, αφού προσπαθεί να τραβήξει παραστάσεις από τη βάση δεδομένων που ήδη υπάρχει, δηλαδή από τις εμπειρίες που έχουν καταγραφεί με το πέρασμα του χρόνου. Δεν βρίσκει όμως πουθενά αυτά τα δεδομένα και εξαναγκάζεται να μειώσει την περιφερειακή μας όραση, προκειμένου να εστιάσουμε την προσοχή μας ακριβώς εκεί που απαιτείται για να αποφύγουμε το μοιραίο, δηλαδή ακριβώς μπροστά μας. Όμως, οτιδήποτε βρίσκεται δίπλα μας, στο πλάι, είναι μη αναγνωρίσιμο. Για παράδειγμα, περνάμε με κόκκινο, αφού δεν υπάρχουν ηθικές αναστολές και αγνοούμε την ύπαρξη άλλων οχημάτων στον κάθετο δρόμο, αφού είναι αδύνατο να τα εντοπίσουμε. Ο θάνατος χτυπάει την πόρτα μας…

-Αύξηση του εκνευρισμού και της σύγχυσης και κατά συνέπεια της επιθετικότητας.

Αν κρίνουμε από τους καυγάδες που γίνονται κατά τις νυχτερινές ώρες για διάφορους λόγους, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι αυτή η συμπεριφορά συνεχίζεται οδηγώντας και είναι πια ζήτημα τύχης αν θα καταφέρει κάποιος να φτάσει σώος στο σπίτι του.

Το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς» (Ι.Ο.ΑΣ. – www.ioas.gr) σε συνεργασία με τους «Responsible Young Drivers» (RYD) του Βελγίου και μετά από την επιτυχία της περσινής εκδήλωσης στην Αθήνα, διοργάνωσε το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008 εκδηλώσεις σε 8 πόλεις της Ελλάδας και στην Κύπρο ταυτόχρονα με τη μεγάλη Πανευρωπαϊκή διοργάνωση σε 20 χώρες, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στοχεύοντας στην προώθηση της Οδικής Ασφάλειας, αυξάνοντας έτσι την ευαισθητοποίηση του κοινού και παρουσιάζοντας στους νέους ότι το αλκοόλ και η οδήγηση δεν πάνε μαζί.

Η εν λόγω εκδήλωση διεξήχθη ταυτόχρονα στις πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, Κιλκίς, Ρόδο, Χίο και Χανιά με την υποστήριξη των εθελοντών του Ινστιτούτου, οι οποίοι με μεγάλη προθυμία συμμετέχουν στις ενέργειες του Ι.Ο.ΑΣ. και βοηθούν για την καλή διεξαγωγή αυτών.

Θα βιώσουμε κάποτε τη Δημοκρατία;

Η ¨Δημοκρατία¨ μας χρειάζεται διεύρυνση ή αποκατάσταση; Βιώνουμε σήμερα μια έξυπνη μορφή τυραννίας όπου τα μέλη των πυλώνων του πολιτεύματός μας έχουν γίνει οι σύγχρονοι λαϊκοί δυνάστες. Οι παραπάνω ¨ελέγχονται¨ από χορτασμένους δημοσιογράφους με τρόπο ώστε τα σκάνδαλα, οι άγριες αντιλαϊκές πολιτικές, η ατιμωρησία και η πλήρης θράσους και εμπαιγμού αυταρέσκεια της εξουσίας να αποτελούν καθημερινή ¨τροφή¨ για τον πολίτη, η αγανάκτηση του οποίου πρέπει να διοχετεύεται και να διασπάται μέσα από τους κατ΄ επίφαση  δημοκρατικούς μας θεσμούς και τη ψευδαίσθηση της ελευθερίας του λόγου. Η ελευθερία του λόγου χωρίς την ανάλογη δράση αμβλύνει διαρκώς τα ήδη πολύ χαλαρά ηθικά μας πλαίσια. Μπορείς να πεις τα πάντα αλλά δεν γίνεται τίποτα – αυτή είναι η πονηριά του συστήματος.

Οι τρεις εξουσίες αλληλοκαλύπτονται και φορούν διαρκώς τη μάσκα της ανεξαρτησίας. Οι πολιτικοί μας είναι επαγγελματίες και γνωρίζουν ότι ανήκουν σε μια νομενκλατούρα ¨γεννημένη για να διοικεί¨. Οι πιο πολλοί από αυτούς είναι σκανδαλωδώς πλούσιοι, πλουτίζοντας μάλιστα τα χρόνια της θητείας τους εντός βουλής. Δεν έχουν δουλέψει ουσιαστικά ποτέ στη ζωή τους ούτε ένοιωσαν ποτέ την σκληρότητα της έλλειψης των απαραίτητων χρημάτων. Έχουν μεγαλώσει με γαλουχημένη τη θεατρικότητα των ¨σωτήρων του έθνους¨ ενώ ενδόμυχα καταλαβαίνουν ότι στηρίζουν τους λίγους για να στηρίζονται με τη σειρά τους από αυτούς. Άλλωστε έπρεπε κάποιος να μας εξουσιάζει, να μας ελέγχει, να μας κρατά ¨χαμηλά¨ μέσω μιας κακής εκπαίδευσης, για να τρέχουμε κάτω από τα μπαλκόνια και να κουνάμε τις σημαίες. Σύμφωνα με τα παραπάνω το πολίτευμά μας μοιάζει με ένα καλάθι σάπια φρούτα όπου όποιο και να διαλέξεις θα δηλητηριαστείς. Ας μη περιμένουμε τίποτα καλό από αυτή τη στημένη ¨δημοκρατία¨.

ΑΣ ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ!

Άκουγα τη βουλευτή Άννα Διαμαντοπούλου να μιλάει για πολλά και διάφορα πριν λίγες μέρες στην έναρξη του φεστιβάλ κουκλοθεάτρου του Δήμου Κιλκίς και μάλλον να φλυαρεί περισσότερο και να μας αναλύει πόσα πολλά ξέρει για την τέχνη της κούκλας στην Ευρώπη και πόσα σταυροδρόμια πολιτισμού υπάρχουν στον κόσμο γύρω από το θέμα αυτό, για να πετάξει κάποια στιγμή και το απίστευτο: «δεν ξέρω αν έχετε πάει στη Βιέννη, εκεί πάντως γίνονται πολλά πράγματα στον χώρο αυτό» κλπ. κλπ και μπλα- μπλα-μπλα.

Αναρωτιέμαι αν εκεί στο ΠΑΣΟΚ έχουν βάλει καθόλου μυαλό. Και μιλάμε τώρα ότι η κύρια Άννα είναι και τομεάρχης της παιδείας στο κόμμα της, πάει να πει μεθαύριο, όταν με το καλό ξαναμπεί η Δεξιά στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας», αυτή η κυρία μπορεί και να μας δώσει τα (βιεννέζικα) φώτα της και στην παιδεία.

Διαμαρτυρία- εισήγηση προς τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Ιερώνυμο σε θέματα οδικής ασφάλειας

29 Αυγούστου 2008

Προς τον Μακαριότατο
Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος
κ.κ. Ιερώνυμο
Αρχιεπισκοπή Αθηνών
Αγίας Φιλοθέης 21
Τ. Κ. 10556

Μακαριότατε,

Μπαίνοντας στο site της Αρχιεπισκοπής, με λύπη μου διαπίστωσα ότι ακόμα και η εκκλησία γυρίζει την πλάτη στο σοβαρότατο πρόβλημα των τροχαίων ατυχημάτων στη Ελλάδα. Η Χριστιανική εκκλησία και μπράβο της γι’ αυτό, βοηθά άστεγους, φτωχούς, κατατρεγμένους, ασχολείται με την προστασία του περιβάλλοντος, με την πρόληψη χρήσης ναρκωτικών. Και όμως, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, οι νεκροί από τροχαία ατυχήματα με ανάμειξη μόνο δικύκλου σ’ αυτή τη χώρα κάθε χρόνο, είναι περισσότεροι από τους νεκρούς από χρήση ναρκωτικών……….

Η μάστιγα του Τροχαίου ατυχήματος είναι ένα μεγάλο, Εθνικό μάλιστα κοινωνικό πρόβλημα που αφορά όλους μας και το οποίο χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Η διαιώνιση του οφείλετε στην  μη αναπτυγμένη συνείδηση ασφάλειας τόσο των εκάστοτε κυβερνώντων, οι οποίοι αδυνατούν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα, όσο και των κυβερνώμενων.

ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Στην εποχή μας είναι πλέον ορατά, ακόμη και για σούπερ μύωπες, τα σημάδια κόπωσης του πλανήτη. Έχοντας  μετατρέψει κάθε γωνιά της  (κάποτε πρασινογάλαζης) γης  σε απέραντο σκουπιδαριό, έχοντας  μολύνει με τις δραστηριότητες του ο άνθρωπος κάθε σύννεφο, νερό και κομμάτι χώματος, ο πλανήτης έχει αρχίσει να μας δείχνει τα πρώτα σημάδια αποχαιρετισμού.

Είναι ορατά τα σημάδια της πρώιμης πτώσης της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Μόνο χωρούλες όπως το Ελληνιστάν, αιώνια δεμένες στο ζυγό των ΗΠΑ, φοβούνται να τα φωνάξουν: το δολάριο μας τελείωσε, η παγκόσμια φτώχεια χτυπά για καλά το σαλόνι  των ΗΠΑ, το Ιράκ είναι εδώ και καιρό ένα νέο (και πολύ χειρότερο) Βιετνάμ, ο βασιλιάς είναι γυμνός και σύντομα θα πέσει από το θρόνο του αφήνοντας ερείπια, απόγνωση και  πόνο: τα τρία βασικά συστατικά που στήριξε την παγκόσμια  διακυβέρνησή του.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ

Στην παλιά Βυζαντινή αυτοκρατορία, που θέλουμε να τη λέμε κι ελληνική και τη διδάσκουμε ως τέτοια και στα σχολεία (ενώ θέλει πολύ ψάξιμο η υπόθεση αυτή αφοί οι άνθρωποι  δήλωναν ρωμαίοι  και σε καμία περίπτωση δεν ήταν  όλοι αμιγώς Έλληνες από εθνική άποψη  αλλά τέλος πάντων) στην αυτοκρατορία αυτή λοιπόν, την παλιά κι ένδοξη, οι καλόγεροι, τα μοναστήρια και τα ελεγχόμενα από αυτούς κέντρα εξουσίας κάνανε θραύση.

Τίποτα δεν είναι οι σύγχρονοι νόμοι που επιτρέπουν αγοραπωλησίες και μεταβιβάσεις χωρίς φορολογική υποχρέωση και έλεγχο στον κάθε Εφραίμ. Τότε, η πλουτοκρατία, το είχε στη μόδα να μπαίνει στο «σχήμα» του μοναχισμού  και, αραχτή στα πλουσιοπάροχα σε ανέσεις μοναστήρια, να ασκεί από εκεί τη διαχείριση του πλούτου της χωρίς να στρατεύεται ή να φορολογείται.

Τέλειο το κόλπο. Καθώς πάχυνες την κοιλιά σου με λίπη καλοζωίας και αβγάτιζες τα χρήματά σου αναζητώντας τον…Θεό, οι υπόλοιποι, οι καθημερινοί φτωχοί και ταπεινοί άνθρωποι,  σκοτώνονταν σε μάχες με τους Αβάρους ή τους Βούλγαρους ή όργωναν το χώμα για να ζήσουνε και στο μεταξύ οι χοντροκαλόγεροι γλεντάγανε την ακόλαστη ζωή τους. Χώρια που στο στρατό άρχισαν να παίρνουν ξένους μισθοφόρους αφού το ντόπιο ανδρικό στοιχείο ήταν υπό.. εξαφάνιση στα μοναστήρια (από εδώ φαίνεται θα έχουν βγάλει και το ότι το Βυζάντιο, λέει, ήταν κράτος «θεοκρατικόν»).

Θέσεις για την Θρησκεία – ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ – Ν.Α.Ρ.

Σχετικά με τα νέα οικονομικά σκάνδαλα μοναστηριών και τη διαπλοκή
εκκλησίας-κράτους, δημοσιεύουμε κείμενο με τις θέσεις του ΝΑΡ (του
2005) που είχε κυκλοφορήσει με αφορμή το θέμα της αναγραφής του
θρησκεύματος στις ταυτότητες, τα συλλαλητήρια και τις υπογραφές της
εκκλησίας και τα οικονομικά σκάνδαλα στην ιεραρχία.