Οι Καρεκλοκένταυροι

Τις προάλλες έτυχε να παρακολουθήσω μια ραδιοφωνική συνέντευξη του άλλοτε Τσάρου της Οικονομίας Γιώργου Αλογοσκούφη με αφορμή το νέο του βιβλίο « Η Ελλάδα μετά την Κρίση ». Επειδή από την αρχή οι ατάκες του πρώην μαθητευομένου μάγου ήταν προκλητικές, για όποιον έστω και λίγο παρακολούθησε τα πεπραγμένα του Αλογοσκούφη την τελευταία πενταετία, άκουσα μέχρι τέλους την συνέντευξη για να μην βιαστώ και κρίνω τον «Άνδρα» από ένα απόσπασμα. Και ήταν φοβερό το ότι επί 50 λεπτά δεν άκουσα έστω μια σοβαρή υποψία αυτοκριτικής, αλλά αντίθετα ο πιο αποτυχημένος Υπουργός Οικονομίας της μεταπολίτευσης θριαμβολογούσε ότι στη θητεία μου μεταρρύθμισε τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, εξυγίαινε τα δημόσια οικονομικά, κατένειμε ισομερώς τα βάρη και το κερασάκι στην τούρτα δεν μπορούσε, λέει, να καταλάβει τα τωρινά έκτακτα μέτρα και ότι η αιτία της οικονομικής χρεοκοπίας της χώρας ήταν η ατολμία του Κωστάκη να συνεχίσει το μεγαλόπνοο έργο του. Ως δικηγόρος γνωρίζω ότι η στρεψοδικία είναι μια παλαιά και επιτυχημένη μέθοδος, αρκεί να άπτεται και κάποιων στοιχείων της πραγματικότητας. Όμως στην προκειμένη περίπτωση αυτό είναι αδύνατον, γιατί πως να εξηγηθεί ως θρίαμβος ότι σε πέντε χρόνια πετύχαμε: α) να μπούμε σε επιτήρηση δύο φορές, αν και με την πρώτη υποτίθεται ότι εξυγιάνθηκε το σύμπαν, β) να φτάσει το δημόσιο χρέος στα 290 δις Ευρώ από 170 δις, που ήταν το 2004, δηλαδή ουσιαστικά διπλασιάστηκε σε πέντε θαυματουργά χρονάκια αυτό, που με τόση ανικανότητα, διαφθορά χτίζαμε επί τριάντα χρόνια, γ) να ελαφρυνθούν προκλητικά οι έχοντες με κατάργηση φόρων όπως αυτού των διανεμομένων κερδών των μετοχών και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, ενώ ταυτόχρονα δεκάδες έμμεσοι φόροι βάρυναν τα μικρομεσαία στρώματα που τώρα ψυχορραγούν δ) φτάσαμε τον τελευταίο προϋπολογισμό της θητείας του Αλογοσκούφη να τον έχουμε κάνει πριν την κρίση μπακαλοτέφτερο και ε) οι διακηρύξεις για συμμάζεμα του Δημοσίου να πραγματοποιηθούν αυξάνοντας τους δημόσιους οργανισμούς από 600 σε 1100 προκειμένου να τρώνε τα γαλαξία «καλόπαιδα». Μετά λοιπόν από όλα αυτά τα επιτεύγματα ο Αλογοσκούφης δεν αξιώνει μόνο συλλογική αμνησία αλλά καθολική πλύση εγκεφάλου και τοποθέτηση μνημών από την Σουηδία, Φιλανδία και άλλες «εξίσου» με εμάς πετυχημένες οικονομικά χώρες. Τότε αρχίζουν να σου μπαίνουν δεύτερες σκέψεις και υποψιάζεσαι μήπως ο Αλογοσκούφης το συνολικό φτύσιμο το εξέλαβε ως δημιουργική ανοιξιάτη βροχούλα ή μήπως η έξη για εξουσία τον κάνει παράλογα θρασύ και ανερυθρίαστο πολιτικάντη.