Όλοι μαζί κι όποιος αντέξει,
αυτός ο Δεκέμβρης θα είναι του Αλέξη»
(σύνθημα σε τοίχο της υπό κατάληψης πανεπιστημιακής σχολής θεάτρου Θεσσαλονίκης)
Καλό πράγμα να είσαι βολεμένος. Στολίζεις και τα κιτς λαμπάκια σου στο μπαλκόνι από αρχές Νοέμβρη και κάνεις και χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα πολύ in. Είσαι μέσα στο πνεύμα. Και οι άλλοι έξω ας πάνε να σκοτώνονται. Σημασία έχουν τα κουτάκια μέσα στο μυαλό σου. Τα έχεις όλα τόσο όμορφα και τακτοποιημένα. Ανοίγεις το συρτάρι της θλίψης, την πετάς εκεί μέσα, την κλειδώνεις για δεκαπέντε και βάλε μέρες και είσαι έτοιμος για χιονοπόλεμο και αγορές Είσαι βολεμένος, δε φταις εσύ για ότι συμβαίνει, εσύ θέλεις μονάχα να σε αφήσουν να κάνεις Χριστούγεννα, θέλεις να γελάσεις, να παίξεις χαρτιά, να χορέψεις, να δεις φίλους, να καταβροχθίσεις μελομακάρονα, να ακούσεις Φρανκ Σινάτρα (Santa Claus is coming to town…) και να κρύψεις δώρα για τα παιδιά σου και καλά, συντήρηση του εθίμου με τον χοντρο-άγιο της κόκα κόλα.
Μετά ανοίγεις το συρταράκι της χαράς και φοράς το προσωπείο σου. Ξεχνάς το αφεντικό που σε πιέζει, το δάνειο που σε πιέζει, το αδιέξοδο των σχέσεων σου που σε κάνει να θέλεις να τινάξεις τα μυαλά σου, σε ενδιαφέρει μόνο ν’ ανάψουν στην ώρα τους τα λαμπάκια στο μπαλκόνι και ποιος θα είναι ο τυχερός της βασιλόπιτας.
Ωραία ζωή. Wonderful wonderful life. Κι έξω στους δρόμους, μια άλλη γενιά, νέα, όμορφη και τρομερή, να παίρνει το βάφτισμα του πυρός, να εξεγείρεται, να περπατάει ώρες, να κυνηγιέται από την αστυνομία με τρόπο θρασύδειλο, να κάνει όλα αυτά που εσύ όφειλες και δεν τόλμησες ποτέ.
Βλέπεις, γεννήθηκες βολεψάκιας. Ούτε να πάρεις θέση δεν τολμάς, έστω μια κουβέντα συμπαράστασης για τη νεολαία στη δουλειά. Μόνο για τις μετοχές, τον καιρό και πού «θα πάτε για Χριστούγεννα χρυσή μου, εμείς στη Βιέννη».
Λοιπόν σας έχω νέα φίλοι μου. Τα Χριστούγεννα φέτος αναβάλλονται. Έτσι κι αλλιώς δεν αλλάζει και τίποτα για τους φτωχούς και τους χαμένους με αυτή την «πανανθρώπινη» χριστιανική γιορτή. Απλώς οι φτωχοί και οι ταπεινοί παραμένουν καταφρονεμένοι και το πολύ πολύ να κερδίσουν πέντε λεπτά τηλεοπτικού χρόνου όταν τους κάνει το τραπέζι ο Κακλαμάνης για να δείξει τη φάτσα του, τι καλός και πονετικός δήμαρχος που είναι.
Τα Χριστούγεννα ανήκουν σε αυτούς που έχουν χρήματα για να τα γιορτάσουν καταναλώνοντας. Τα Χριστούγεννα δεν ανήκουν στους 17χρονους των καταλήψεων, αυτοί δε θέλουν γιορτές, θέλουν να τους ακούσετε έστω μία φορά. Τα Χριστούγεννα ανήκουν στον Εφραίμ. Δεν ανήκουν στο μικρό Αλέξη. Ανήκουν στους υποκριτές, στους Γραμματείς, στους Φαρισαίους, στους Κούγιες, στις σφαίρες που εξοστρακίζουν, στις πιστωτικές κάρτες, στις ζαρντινιέρες, στους ψεύτες, στους πολιτικούς, στο 13ο μισθό, στα αφεντικά, στους κάλπικους αγιο-βασίληδες, στα κομμένα νεαρά έλατα, στα λαμπάκια, στο «πνεύμα» των Χριστουγέννων, στη γεμιστή γαλοπούλα, στα εορτο-δάνεια, στο πιοτί μέχρι σκασμού, τα Χριστούγεννα ανήκουν στους ψεύτες, σε εσένα και σε εμένα.
Οι νέοι στο μεταξύ δεν προλαβαίνουν να υποδεχτούν κανένα νέο έτος με στυλ «ας γιορτάσουμε παιδιά», έχουν κηρύξει βλέπεις πένθος για το μικρό σύντροφο που έφυγε για πάντα, αλλά πού ν’ ακούσετε εσείς, εσείς γεννηθήκατε με τα μάτια κλειστά και τα αυτιά βουλωμένα κι αυτό μας βόλεψε τόσο καλά για τόσα χρόνια αλλά τώρα το χριστουγεννιάτικο παραμύθι μας τελείωσε, την καλοσύνη δεν την χαρίζουνε, την πουλάνε ίσως στις εκπτώσεις του Γενάρη και κρατάει δυο-τρία λεπτά, όσο να ξετυλίξεις το δώρο, μετά η απανθρωπιά είναι πάλι εδώ, φωλιάζει μέσα στην ψυχή, πονάει το στήθος, βουρκώνει τα μάτια, σφραγίζει το στόμα με την σιωπή του τάφου.
Σε νιώθω ωστόσο που οργίζεσαι με αυτά που διαβάζεις. Ίσως να οργίζεσαι περισσότερο κι από τα κόμματα που μέχρι τώρα δεν μπορούν να ελέγξουν την εξεγερμένη νεολαία, να την καπελώσουν, να τη θάψουν για πάντα και για τούτο δεκάδες ειρηνικές δράσεις της αποσιωπούνται, βαφτίζονται όλοι αναρχικοί ή προβοκάτορες, ο όγκος των νέων μειώνεται σε αριθμό, η αριστερά σκίζει τα ιμάτιά της, η τηλεόραση προσπαθεί να το σκεπάσει αλλά τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει το ποτάμι της οργής, αυτής της οργής που ίσως να φωλιάζει και μέσα σου αλλά δεν τολμάς να την τραβήξεις, την έχεις διπλομανταλωμένη στο πιο βαθύ συρτάρι του μυαλού σου.
Πήγαινε λοιπόν στο ρεβεγιόν σου. Να περάσεις καλά, να φας και να πιεις.
Άσε την οργή στους υπόλοιπους.
Άσε την οργή στους καταραμένους των πόλεων.
Αυτοί ξέρουν τι θα την κάνουν.
Εσύ άναψε τα λαμπάκια σου, φώναξε «χρόνια πολλά» και πέθανε ευτυχισμένος.
Τσιτσίμης Ιωάννης
