Όλα συνηγορούν ότι το 2009 θα είναι μια δύσκολη χρονιά για την οικονομία σε όλα τα επίπεδα. Μήπως όμως πίσω από τη διεθνή οικονομική κρίση, διαπράττεται η μεγαλύτερη σύγχρονη απάτη; Μήπως όσο η παγκόσμια κρίση εικονικά εντείνεται τόσο το σύστημα μεταλλάσσεται; Μήπως το παγκόσμιο καπιταλιστικό και καταναλωτικό σύστημα, με κατευθυνόμενες επιλογές αλλά και επιλογές ανάγκης , στα αδιέξοδα που το ίδιο σύστημα έχει σωρεύσει, φτάνει στην κατάρρευση του μοντέλου και άρα στην τελική φάση μετάλλαξης του; Μήπως οι πολιτικοί και οι τράπεζες δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι αναλώσιμοι ταχυδρόμοι του συστήματος (Οι αχυράνθρωποι επί σκηνής) ενώ οι ένοχοι είναι κάπου αλλού; Ποιο είναι τέλος το όνομα του προβλήματος , και τι μέλει γενέσθαι;
Για να απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα είναι αναγκαίο να μπορέσουμε να ανασύρουμε την χρεοκοπημένη λογική μας επειδή μεταξύ των διαφόρων ειδών χρεοκοπίας που καταμαρτυρούνται στην Δύση, πρέπει να προστεθεί και η χρεοκοπία της κοινής ΛΟΓΙΚΗΣ των πολιτών της. Της κοινής λογικής που τώρα η ύπαρξη της είναι αναγκαία όσο ποτέ.
Η κρίση δεν είναι προϊόν παρθενογένεσης αλλά είναι δημιούργημα που μεθοδευμένα στήθηκε και που ο κοινός νους το αντιλαμβάνεται κάνοντας αναδρομή σε παγκόσμια γεγονότα που δρομολογήθηκαν μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, με απώτερο στόχο την καθιέρωση ενός παγκόσμιου οικονομικού Απαρτχάιντ.
Πόλεμοι (Βιετνάμ, Ιράκ ,Γιουγκοσλαβία,…), πραξικοπήματα ( Ελλάδα, Ισπανία, Χιλή…) ,εμφύλιες διαμάχες (Σομαλία, Νικαράγουα ,) δολοφονίες ( Τσε, Ουλαφ Πάλμε, Αλιέντε ,Μιλόσεβιτς…), δολοπλοκίες-τρομοκρατία (δίδυμοι πύργοι…), διαμελισμός της Ευρώπης (ψυχρός πόλεμος…), υπονόμευση κάθε άλλου συστήματος και τάσης, πέτυχαν την οικονομική υπερεκμετάλλευση των εργατικών στρωμάτων όπου γης, εφαρμόζοντας πάντα διαφορετικά μοντέλα και πολιτικο-οικονομικά περιτυλίγματα προσαρμοσμένα κατά περίπτωση (Δόγμα Τρούμαν, Μάρσαλ, Δάνεια -Δ.Ν.Τ., Συμμαχίες-ΝΑΤΟ., Μάαστριχτ…). (περισσότερα…)
