ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΕΚΡΟΣ ΠΑΡΑ ΜΑΖΙ ΣΑΣ

Απεργία πείνας σε όλες τις φυλακές της χώρας για τα ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων. Αδιάφορο θα μου πεις. Το προσπερνάς εύκολα. Τι σε νοιάζει, αυτοί άλλωστε εκεί μέσα δε βρέθηκαν τυχαία, υπάνθρωποι είναι, απορρίμματα, έγκλειστοι από το νόμο, τι θέλουν και φωνάζουν τώρα και πλησιάζουν και Χριστούγεννα, τα φώτα λάμπουν, άσε μας να το ευχαριστηθούμε, χριστιανική γιορτή έχουμε, τι δουλειά έχουν μαζί μας οι απόβλητοι ποινικοί ;

Κι ας πέθαναν ήδη δυο τρεις από αυτούς. Έχουν και ονόματα βεβαίως. Αλλά τι περίμενες; Να συγκινηθώ επειδή ξεσηκώθηκαν τρεις – τέσσερις χιλιάδες κρατούμενοι; Το κράτος φταίει. Που δεν αφήνει τα ΜΑΤ να μπουν μέσα να τους κανονίσουν.

Δημοσθένης Βουράκης. Νίκος Μπαρδάκης.

Τι σημασία έχουν τα ονόματα; Τι αξία μπορεί να έχει μια ζωή, ένα όνομα, μια ανθρώπινη ύπαρξη που κατέληξε πίσω από τα σίδερα; Ποιος θα συγκινηθεί αν πεθάνουν  ακόμη δύο ή τρεις πριν τελειώσει αυτή η μεγάλη διαμαρτυρία;

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ; ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Η επανάσταση άργησε πολλές ημέρες. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου, σε σχέση με τις καταλήψεις και εξεγέρσεις των φοιτητών και σε άλλες σχολές και πόλεις της χώρας, πήρε τη μορφή χιονοστιβάδας που επέδρασε στα γεγονότα καταλυτικά αλλά της πήρε πολύ χρόνο για να έρθει.

Γιατί συνέβη αυτό; Μπορεί στην ιστορία να έμεινε η αγέρωχη φωτογραφία μιας κοπέλας που στέκεται γαντζωμένη στα κάγκελα του Πολυτεχνείου  μέχρι την ύστατη στιγμή (την πιο ιερή, οι ερπύστριες κινούνται, η μηχανή του άρματος μαρσάρει, το καθεστώς αποκαλύπτει στυγνά το πρόσωπό του) όμως  τούτη η στιγμή άργησε: η άνοιξη της Ελλάδας ήρθε τόσο αργά μέσα στο φθινόπωρο μιας πατρίδας που διαλυόταν σε χιλιάδες κομμάτια…

Την ίδια ώρα κι ενώ η «πνευματική» νεολαία ήταν ξεσηκωμένη, οι υπόλοιπες νεολαιίστικες τάξεις, ειδικά της επαρχίας με αγροτική- εργατική – κτηνοτροφική απασχόληση, έδειχναν να παραμένουν αδιάφορες ή το λιγότερο αμέτοχες στην όλη κατάσταση. Κι ενώ στο Πολυτεχνείο η κατάσταση αγρίευε, κάποιοι απλώς έσπερναν τα χωράφια τους (ίσως επειδή μαθημένοι από την εμπειρία της φύσης, γνώριζαν εξαρχής ότι το πολύ πολύ να αλλάξει η εξουσία σακάκι, να βγάλει του συνταγματάρχη και να φορέσει του πολιτικού κι αυτό είναι όλο, στη ζωή του απλού πολίτη δεν πρόκειται να έρθει καμία δημοκρατία, καμία απελευθέρωση).