Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΚΗ ΖΕΖΑ

Στη μνήμη του Β’ οπλαρχηγού Στρώμνιτσας Δημήτρη Τσιτσίμη

 

Πριν λίγες ημέρες είχαμε (13/10/1904-δολοφονία Π. Μελά από Τούρκους) την ημέρα μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα. Φυσικά σε αυτό το παρών μικρό σημείωμα δεν έχουμε την πρόθεση καμίας ιστορικής αναδρομής του όλου γεγονότος που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οδήγησε τελικά στη γενικευμένη σύρραξη των Βαλκανίων και στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και στην  ένταξή της στη νέα ελληνική επικράτεια.

Πολύ περισσότερο δεν επιθυμούμε ως νεόδμητοι «λαϊκοί» ιστοριογράφοι να  αναλύσουμε βαθιά τις πράξεις εκείνης της εποχής, αυτό ανήκει στη σφαίρα άλλων, προσφάτως βαφτισθέντων ιστορικών-αναλυτών τύπου Λιακόπουλου (χωρίς καμία γνώση και επίγνωση ουσίας) οι οποίοι και έχουν αναλάβει να φέρουν εις τελικό πέρας το έπος των «Μακεδονομάχων» με ολέθρια ως τώρα αποτελέσματα για την χώρα μας…

Αυτό που μας θλίβει μέσα στις γραμμές τούτες είναι άλλο: η κατάληξη του ηρωισμού μιας  εποχής, ακόμη και αν επρόκειτο περί εθνικιστικής έξαρσης (άλλωστε εκείνη την εποχή όλα τα Βαλκάνια έβραζαν στο καζάνι του εθνικισμού) το τέλος ενός ένοπλου αντάρτικου αγώνα ο οποίος αφού ξεχάστηκε τελείως από τις κατοπινές ελληνικές κυβερνήσεις (ειδικά μετά το στραπάτσο του 1992) κι αφού στο μεσοπόλεμο  κα στη δικτατορία Μεταξά ο καθείς πολιτευτής το εκμεταλλεύτηκε  όπως μπορούσε κι αφού μετά τον εμφύλιο και τη  γειτνίαση της χώρας με το κομμουνιστικό  μπλοκ ο μακεδονικός αγώνας χάθηκε τελείως από τη σκέψη μας (όχι όμως και από τον κινηματογράφο μας!!!) ξεβράστηκε  τελικά , ως διά μαγείας, σε αυτοσχέδιες  σχολικές γιορτές, σε ημέρα μνήμης με ακατάσχετα λογύδρια διδασκάλων, σε συλλαλητήρια μικρού βεληνεκούς ελεγχόμενα από την εκκλησία, σε συλλόγους  και εκδηλώσεις πλείστες και πολλές φορές τελείως κιτς, χώρια η νέα βιβλιογραφία από τους «νέους ιστορικούς»(όλο αυτό το τσούρμο που πουλάει ο Λιακόπουλος στο τηλεοπτικό του μαγαζί στα διάφορα κορόιδα).

ΟΔΗΓΗΣΗ KAI ΑΛΚΟΟΛ

Ξέρεις γιατί πίνεις; Μη μου πεις για τη γεύση, γιατί για το λόγο αυτό πίνουν πολύ λίγοι.

Πίνεις για να αλλάξεις τη διάθεσή σου και καλά κάνεις. Από τη στιγμή που έχει συμβεί κάτι τέτοιο όμως, σημαίνει ότι δεν πρέπει να πιάσεις τιμόνι. Αυτό το γνωρίζεις από πριν, κι όμως οδηγείς, διότι το αλκοόλ προκαλεί, εκτός των άλλων, άρση των ηθικών αναστολών, εξ ου και η υποτιθέμενη αφροδισιακή του

δράση. Σκέψου: Από τη στιγμή που έχουν φύγει τα εσωτερικά φρένα και προσεγγίζεις το αντίθετο φύλο πολύ πιο εύκολα, δεν είναι λογικό να μην μπορείς  να οδηγήσεις με ασφάλεια;  Θα σου φέρω αμέσως ένα παράδειγμα:

Όλοι λένε ότι «η στροφή του θανάτου», η πρώτη αριστερή μετά τα νυχτερινά μαγαζιά πηγαίνοντας για Θεσσαλονίκη, έχει ανάποδη κλίση. Πόσα δυστυχήματα έγιναν στις έντεκα το πρωί και πόσα τα ξημερώματα; Απλά πράγματα. Το πρωί γνωρίζεις το πρόβλημα, αλλά υπό την επήρεια οινοπνεύματος τα χαράματα, το αγνοείς….

Το αλκοόλ προκαλεί επίσης:

-Αύξηση του χρόνου αντίδρασης, του χρόνου δηλαδή που μεσολαβεί από τη στιγμή που θα αντιληφθείς μία επικίνδυνη κατάσταση, μέχρι να πατήσεις φρένο.

-Μείωση της περιφερειακής όρασης.

Ο εγκέφαλος δέχεται τελείως λαθεμένα μηνύματα όταν οδηγούμε υπό την επήρεια αλκοόλ, αφού προσπαθεί να τραβήξει παραστάσεις από τη βάση δεδομένων που ήδη υπάρχει, δηλαδή από τις εμπειρίες που έχουν καταγραφεί με το πέρασμα του χρόνου. Δεν βρίσκει όμως πουθενά αυτά τα δεδομένα και εξαναγκάζεται να μειώσει την περιφερειακή μας όραση, προκειμένου να εστιάσουμε την προσοχή μας ακριβώς εκεί που απαιτείται για να αποφύγουμε το μοιραίο, δηλαδή ακριβώς μπροστά μας. Όμως, οτιδήποτε βρίσκεται δίπλα μας, στο πλάι, είναι μη αναγνωρίσιμο. Για παράδειγμα, περνάμε με κόκκινο, αφού δεν υπάρχουν ηθικές αναστολές και αγνοούμε την ύπαρξη άλλων οχημάτων στον κάθετο δρόμο, αφού είναι αδύνατο να τα εντοπίσουμε. Ο θάνατος χτυπάει την πόρτα μας…

-Αύξηση του εκνευρισμού και της σύγχυσης και κατά συνέπεια της επιθετικότητας.

Αν κρίνουμε από τους καυγάδες που γίνονται κατά τις νυχτερινές ώρες για διάφορους λόγους, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι αυτή η συμπεριφορά συνεχίζεται οδηγώντας και είναι πια ζήτημα τύχης αν θα καταφέρει κάποιος να φτάσει σώος στο σπίτι του.

Το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς» (Ι.Ο.ΑΣ. – www.ioas.gr) σε συνεργασία με τους «Responsible Young Drivers» (RYD) του Βελγίου και μετά από την επιτυχία της περσινής εκδήλωσης στην Αθήνα, διοργάνωσε το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008 εκδηλώσεις σε 8 πόλεις της Ελλάδας και στην Κύπρο ταυτόχρονα με τη μεγάλη Πανευρωπαϊκή διοργάνωση σε 20 χώρες, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στοχεύοντας στην προώθηση της Οδικής Ασφάλειας, αυξάνοντας έτσι την ευαισθητοποίηση του κοινού και παρουσιάζοντας στους νέους ότι το αλκοόλ και η οδήγηση δεν πάνε μαζί.

Η εν λόγω εκδήλωση διεξήχθη ταυτόχρονα στις πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, Κιλκίς, Ρόδο, Χίο και Χανιά με την υποστήριξη των εθελοντών του Ινστιτούτου, οι οποίοι με μεγάλη προθυμία συμμετέχουν στις ενέργειες του Ι.Ο.ΑΣ. και βοηθούν για την καλή διεξαγωγή αυτών.

Θα βιώσουμε κάποτε τη Δημοκρατία;

Η ¨Δημοκρατία¨ μας χρειάζεται διεύρυνση ή αποκατάσταση; Βιώνουμε σήμερα μια έξυπνη μορφή τυραννίας όπου τα μέλη των πυλώνων του πολιτεύματός μας έχουν γίνει οι σύγχρονοι λαϊκοί δυνάστες. Οι παραπάνω ¨ελέγχονται¨ από χορτασμένους δημοσιογράφους με τρόπο ώστε τα σκάνδαλα, οι άγριες αντιλαϊκές πολιτικές, η ατιμωρησία και η πλήρης θράσους και εμπαιγμού αυταρέσκεια της εξουσίας να αποτελούν καθημερινή ¨τροφή¨ για τον πολίτη, η αγανάκτηση του οποίου πρέπει να διοχετεύεται και να διασπάται μέσα από τους κατ΄ επίφαση  δημοκρατικούς μας θεσμούς και τη ψευδαίσθηση της ελευθερίας του λόγου. Η ελευθερία του λόγου χωρίς την ανάλογη δράση αμβλύνει διαρκώς τα ήδη πολύ χαλαρά ηθικά μας πλαίσια. Μπορείς να πεις τα πάντα αλλά δεν γίνεται τίποτα – αυτή είναι η πονηριά του συστήματος.

Οι τρεις εξουσίες αλληλοκαλύπτονται και φορούν διαρκώς τη μάσκα της ανεξαρτησίας. Οι πολιτικοί μας είναι επαγγελματίες και γνωρίζουν ότι ανήκουν σε μια νομενκλατούρα ¨γεννημένη για να διοικεί¨. Οι πιο πολλοί από αυτούς είναι σκανδαλωδώς πλούσιοι, πλουτίζοντας μάλιστα τα χρόνια της θητείας τους εντός βουλής. Δεν έχουν δουλέψει ουσιαστικά ποτέ στη ζωή τους ούτε ένοιωσαν ποτέ την σκληρότητα της έλλειψης των απαραίτητων χρημάτων. Έχουν μεγαλώσει με γαλουχημένη τη θεατρικότητα των ¨σωτήρων του έθνους¨ ενώ ενδόμυχα καταλαβαίνουν ότι στηρίζουν τους λίγους για να στηρίζονται με τη σειρά τους από αυτούς. Άλλωστε έπρεπε κάποιος να μας εξουσιάζει, να μας ελέγχει, να μας κρατά ¨χαμηλά¨ μέσω μιας κακής εκπαίδευσης, για να τρέχουμε κάτω από τα μπαλκόνια και να κουνάμε τις σημαίες. Σύμφωνα με τα παραπάνω το πολίτευμά μας μοιάζει με ένα καλάθι σάπια φρούτα όπου όποιο και να διαλέξεις θα δηλητηριαστείς. Ας μη περιμένουμε τίποτα καλό από αυτή τη στημένη ¨δημοκρατία¨.

ΑΣ ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ!

Άκουγα τη βουλευτή Άννα Διαμαντοπούλου να μιλάει για πολλά και διάφορα πριν λίγες μέρες στην έναρξη του φεστιβάλ κουκλοθεάτρου του Δήμου Κιλκίς και μάλλον να φλυαρεί περισσότερο και να μας αναλύει πόσα πολλά ξέρει για την τέχνη της κούκλας στην Ευρώπη και πόσα σταυροδρόμια πολιτισμού υπάρχουν στον κόσμο γύρω από το θέμα αυτό, για να πετάξει κάποια στιγμή και το απίστευτο: «δεν ξέρω αν έχετε πάει στη Βιέννη, εκεί πάντως γίνονται πολλά πράγματα στον χώρο αυτό» κλπ. κλπ και μπλα- μπλα-μπλα.

Αναρωτιέμαι αν εκεί στο ΠΑΣΟΚ έχουν βάλει καθόλου μυαλό. Και μιλάμε τώρα ότι η κύρια Άννα είναι και τομεάρχης της παιδείας στο κόμμα της, πάει να πει μεθαύριο, όταν με το καλό ξαναμπεί η Δεξιά στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας», αυτή η κυρία μπορεί και να μας δώσει τα (βιεννέζικα) φώτα της και στην παιδεία.

Διαμαρτυρία- εισήγηση προς τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Ιερώνυμο σε θέματα οδικής ασφάλειας

29 Αυγούστου 2008

Προς τον Μακαριότατο
Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος
κ.κ. Ιερώνυμο
Αρχιεπισκοπή Αθηνών
Αγίας Φιλοθέης 21
Τ. Κ. 10556

Μακαριότατε,

Μπαίνοντας στο site της Αρχιεπισκοπής, με λύπη μου διαπίστωσα ότι ακόμα και η εκκλησία γυρίζει την πλάτη στο σοβαρότατο πρόβλημα των τροχαίων ατυχημάτων στη Ελλάδα. Η Χριστιανική εκκλησία και μπράβο της γι’ αυτό, βοηθά άστεγους, φτωχούς, κατατρεγμένους, ασχολείται με την προστασία του περιβάλλοντος, με την πρόληψη χρήσης ναρκωτικών. Και όμως, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, οι νεκροί από τροχαία ατυχήματα με ανάμειξη μόνο δικύκλου σ’ αυτή τη χώρα κάθε χρόνο, είναι περισσότεροι από τους νεκρούς από χρήση ναρκωτικών……….

Η μάστιγα του Τροχαίου ατυχήματος είναι ένα μεγάλο, Εθνικό μάλιστα κοινωνικό πρόβλημα που αφορά όλους μας και το οποίο χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Η διαιώνιση του οφείλετε στην  μη αναπτυγμένη συνείδηση ασφάλειας τόσο των εκάστοτε κυβερνώντων, οι οποίοι αδυνατούν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα, όσο και των κυβερνώμενων.