Στην παλιά Βυζαντινή αυτοκρατορία, που θέλουμε να τη λέμε κι ελληνική και τη διδάσκουμε ως τέτοια και στα σχολεία (ενώ θέλει πολύ ψάξιμο η υπόθεση αυτή αφοί οι άνθρωποι δήλωναν ρωμαίοι και σε καμία περίπτωση δεν ήταν όλοι αμιγώς Έλληνες από εθνική άποψη αλλά τέλος πάντων) στην αυτοκρατορία αυτή λοιπόν, την παλιά κι ένδοξη, οι καλόγεροι, τα μοναστήρια και τα ελεγχόμενα από αυτούς κέντρα εξουσίας κάνανε θραύση.
Τίποτα δεν είναι οι σύγχρονοι νόμοι που επιτρέπουν αγοραπωλησίες και μεταβιβάσεις χωρίς φορολογική υποχρέωση και έλεγχο στον κάθε Εφραίμ. Τότε, η πλουτοκρατία, το είχε στη μόδα να μπαίνει στο «σχήμα» του μοναχισμού και, αραχτή στα πλουσιοπάροχα σε ανέσεις μοναστήρια, να ασκεί από εκεί τη διαχείριση του πλούτου της χωρίς να στρατεύεται ή να φορολογείται.
Τέλειο το κόλπο. Καθώς πάχυνες την κοιλιά σου με λίπη καλοζωίας και αβγάτιζες τα χρήματά σου αναζητώντας τον…Θεό, οι υπόλοιποι, οι καθημερινοί φτωχοί και ταπεινοί άνθρωποι, σκοτώνονταν σε μάχες με τους Αβάρους ή τους Βούλγαρους ή όργωναν το χώμα για να ζήσουνε και στο μεταξύ οι χοντροκαλόγεροι γλεντάγανε την ακόλαστη ζωή τους. Χώρια που στο στρατό άρχισαν να παίρνουν ξένους μισθοφόρους αφού το ντόπιο ανδρικό στοιχείο ήταν υπό.. εξαφάνιση στα μοναστήρια (από εδώ φαίνεται θα έχουν βγάλει και το ότι το Βυζάντιο, λέει, ήταν κράτος «θεοκρατικόν»).
Τότε λοιπόν εμφανίστηκε μια βασιλική (ελληνική) οικογένεια , ο Ίσαυροι, που αποφάσισαν να βάλουν ένα τέλος στην παρα-εξουσία της εκκλησίας, στην κοιλιά των καλογέρων και στα ΤΕΡΑΣΤΙΑ έσοδα των μοναστηριών. Όποιος ήθελε να ακολουθήσει το μοναχικό σχήμα, καλώς, αλλά η περιουσία του δημευόταν και περνούσε στο Δημόσιο, τι να τα κάνεις τα χρήματα αφού θα γίνεις υπηρέτης του Χριστού, θα τα παίξεις στο χρηματιστήριο ή θα τα μοιράσεις στους άστεγους; Αλλά επειδή αυτή η οικογένεια και κυρίως ο Λέων ο Γ’ τα έβαλαν χοντρά και με τις εικόνες, τα τάματα και τη συσσώρευση πλούτου στις μονές σε μια εποχή δύσκολη για το κράτος, οι μοναχοί τους κήρυξαν τον πόλεμο και τους είπανε εικονομάχους, ειδωλολάτρες, αιρετικούς και δε συμμαζεύεται. Ο Λέων ο Ίσαυρος λοιπόν, που ξυπνούσε από τις 5 το πρωί για τις υποθέσεις της αυτοκρατορίας που παρήκμαζε ήταν αιρετικός, ενώ οι καλόγεροι που το γλεντούσαν σύμφωνα με τις διδαχές του Ευαγγελίου (…) ήταν σωστοί και γι’ αυτό τους καταφέρανε τελικά τους Ίσαυρους και τους δώσανε δρόμο. Και το Βυζάντιο πήρε τον κατήφορο. Κι όταν η Πόλη έπεσε, στους 5.000 μονάχα υπερασπιστές της ο μισοί και παρά πάνω ήταν Φράγκοι και Ιταλοί (υπό τον Τζοβάνι Τζουστινιάνι) κι οι Έλληνες που ήταν; Μα φυσικά τρωγόπιναν στα μοναστήρια…
Τι είναι τελικά αυτός ο περίφημος «άβατος» μοναχισμός του Αγίου Όρους; Πώς επέζησε άθικτος αυτός ο χώρος ακόμη και επί Τουρκοκρατίας; Είναι ο τόπος όπου συγκεντρώνονται προσκυνητές και αναχωρητές ή μήπως το βασίλειο των μισογύνηδων; Ο χώρος της πνευματικής περισυλλογής ή της αχρείας και άθλιας συγκέντρωσης πακτωλού χρημάτων και μια ευτραφούς καλοζωίας τελείως προκλητικής όχι μόνο απέναντι στα διδάγματα της εκκλησίας και του ιδρυτή της αλλά και στον ίδιο τον καθημερινό μόχθο του απλού πολίτη;
Αν πάρετε το καραβάκι από την Ιερισσό και ξανοιχτείτε στο πέλαγο με κατεύθυνση τα μοναστήρια του Άθω, μία από τις πρώτες στάσεις είναι στη Μονή Εσφιγμένου όπου και δεσπόζει πάνω στα τείχη της μονής με μεγάλα μαύρα γράμματα το σύνθημα «Ορθοδοξία ή Θάνατος», δίπλα η ελληνική και η βυζαντινή σημαία (αυτό στη δεκαετία του ’90, τώρα πρέπει να το έχουν αποσύρει το σύνθημα, τουλάχιστον από τα τείχη). Μουδιάζεις όταν το θωρείς, πιάνεται η καρδιά σου, να σε υποδέχεται «το περιβόλι της Παναγίας» με ένα σύνθημα γεμάτο απανθρωπιά κα μίσος; Και ποια ορθοδοξία εννοούν τελικά όλοι αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι «καλόγεροι»; Την ορθοδοξία του Ζουράρι που τα έχασε τελείως ; (μόνο στο Κιλκίς τον καλέσανε να παρουσιάσει και βιβλίο με τις συνήθεις του υστερικές εμμονές περί πατρογονοπληξίας και ξεθωριασμένου νέο-χριστιανισμού). Την ορθοδοξία της Λουκά; Του ηγούμενου Εφραίμ; Των παλαιοημερολογητών που αναζητούν την αλήθεια στη διαφορά 11 ημερών; Του Λ.Α.Ο.Σ και του Άδωνι Γεωργιάδη μήπως; Των εικόνων που δακρύζουν με ένεση; Των εθνικιστών που κάνουν ακόμη μνημόσυνα στο Γράμμο; Του Παπαθεμελή; Και τι γνώμη να έχουν άραγε για την Ορθοδοξία οι άνθρωποι που κατοικούν γύρω από τη λίμνη Βιστωνίδα;
Θα πρέπει τώρα να πούμε ότι φυσικά δεν είναι όλο το Όρος και ο ορθόδοξος πληθυσμός που το στηρίζει ένα σμάρι από αρπακτικά όρνια που με μάτια που γυαλίζουν από άκρατο και αχόρταγο πόθο για χρήμα και εξουσία καιροφυλακτούν την κατανομή του μεριδίου του πλούτου που φρονούν ότι τους ανήκει. Θα πρέπει να παρηγορήσουμε όσους πικράθηκαν από όλα αυτά και να πούμε ότι δεν τους τσουβαλιάζουμε όλους, υπάρχει ακόμη ο αγνός μοναχισμός που αντιστέκεται, ο φάρος μέσα στο σκοτάδι κλπ. κλπ.
Καλύτερα (προσωπικά) να πω αυτό: «για μένα ο μοναχός Άγιος Φραγκίσκος είναι ο άνθρωπος που με σκληρό αγώνα κατορθώνει να φτάσει στο χρέος του πέρα από την ηθική και την ωραιότητα: αυτός που μετουσιώνει την ύλη που του έδωσε ο Θεός και την κάνει πνεύμα». Ν. Καζαντζάκης, πρόλογος στο βιβλίο «ο φτωχούλης του Θεού»-εκδ. Ελένης Καζαντζάκη.
Τσιτσίμης Ιωάννης
