Όταν το καλοκαίρι του 1974 η πτώση του χάρτινου πύργου της δικτατορίας των απριλιανών άνοιξε το δρόμο για μια πραγματική επιτέλους αστική δημοκρατία στην Ελλάδα, καθένας και ευχόταν και είχε βάσιμες ελπίδες για ένα δημοκρατικό και σίγουρα καλύτερο μέλλον.
Όλοι γνώριζαν πως ο δρόμος άνοιξε με την τρομακτική εθνική τραγωδία της Κύπρου, την τρίτη μεγαλύτερη καταστροφή του Ελληνισμού μετά την πτώση της Πόλης και τη Μικρασιατική καταστροφή. Το τίμημα της δημοκρατικής αναγέννησης ήταν τεράστιο, όμως γεννιόταν επιτέλους μια ελπίδα, ένα κάποιο φως στο τούνελ της θεσμικής, πνευματικής και υλικής υποβάθμισης της χώρας.
Όταν μάλιστα και η «επάρατος» δεξιά στην πλειοψηφία της εναντιώθηκε στην παλινόρθωση της μοναρχίας, ενώ παράλληλα προχώρησε και στη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, όλοι πείσθηκαν πως η Ελλάδα με βήμα γοργό έτρεχε να προλάβει το τραίνο του εκσυγχρονισμού. Να πάρει επιτέλους μια θέση στην κοινωνία των προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών. Και «ω! του θαύματος» η χώρα έγινε δεκτή και στην τότε ΕΟΚ, σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση «δόξει και τιμή». Η επιλογή του Ευρωπαϊκού δρόμου από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και δικαιώθηκε και τον δικαίωσε ιστορικά διαγράφοντας την πρώτη οκταετία διακυβέρνησής του, με τους εργολάβους, τη βία και τη νοθεία, το μονοκομματικό ουσιαστικά κράτος της μετεμφυλιακής δεξιάς.
Η ομαλή δημοκρατική διαδοχή του κόμματός του από το ΠΑΣΟΚ, η συνύπαρξη του Ανδρέα Παπανδρέου ως Πρωθυπουργού με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας έμοιαζαν να εγγυώνται πως η πολιτική, ως τέχνη του εφικτού κατά την Κωνσταντίνο Καραμανλή, είχε λαμπρές προοπτικές στον τόπο όπου γεννήθηκε η δημοκρατία.
Ακόμη σημαντικότερος εγγυητής της πορείας προς τα εμπρός η ορμή του λαού μας, η δυναμική του λαϊκού κινήματος που οι προηγούμενες συμφορές από τον εμφύλιο, τον εξευτελισμό της επτάχρονης δικτατορίας ως την ματωμένη τραγωδία της Κύπρου έμοιαζαν να τον έχουν εκπαιδεύσει αρκετά για ν’ αποφεύγει τα μεγάλα λάθη και να αποζητά και να επιβάλλει λύσεις στα όρια των πολλών δυνατοτήτων του τόπου.
Χονδρικά μια δεκαετία περίπου ήταν η διάρκεια αυτής της ανάτασης.
Από τις εκλογές του 1985 και μετά λίγο η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και ο καταναλωτισμός, λίγο το χαζοκούτι και η προβολή του lifestyle ως νέου ιδανικού ζωής, λίγο η οίηση των κάθε λογής κόκκινων- γαλάζιων-πράσινων κομματικών φρουρών, άρχισε το κλίμα να χαλάει.
Στην αρχή ψίθυροι, μετά φωνές, κραυγές στο τέλος, όλοι και όλα έδειχναν πως κάτι είχε αρχίσει να σαπίζει. Ρουσφέτια στην πράξη αντί αξιοκρατίας, που οι πολιτικοί ευαγγελίζονται, περίεργες οικονομικές δυνατότητες των αγωνιστών της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού άρχισαν να βάζουν σε πειρασμό την πίστη των πολιτών στη δημοκρατία και τη διαφάνεια του δημόσιου βίου. Έτσι όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά κανείς δεν παραξενεύτηκε.
Ήταν ήδη έτοιμοι όλοι από καιρό. Η απαλλακτική απόφαση για τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν σκόρπισε τελείως τα νέφη της αμφιβολίας. Ο λαός θυμήθηκε ξανά πως «όποιος έχει τα δάχτυλα στο μέλι τα γλύφει»,πως «βάζει κανείς άστρα κι αρχονταίνει, βάζει κάλπη και πλουταίνει» για να καταλήξει στο «άρπαξε να φας και κλέψε να’ χεις», που τώρα πια αφορούσε τους πάντες και τα πάντα, του κάθε πολίτη, που δέχτηκε τον αμοραλισμό ως γενικό κανόνα.
Οι πολιτικοί συν τω χρόνω λησμόνησαν πως είναι οι ταγοί του έθνους, οι μεγάλοι του δάσκαλοι, που παιδαγωγούν τους πολίτες με τον βίο και την πολιτεία τους. Που αντλούν την δύναμή τους από τον λαό για να συνδιαχειρισθούν μαζί του την εξουσία προς όφελος του λαού που τους επέλεξε ως ηγέτες του.
Αντί γι’ αυτό με επιτυχία μετέτρεψαν τον δήμο σε όχλο με όπλο τα κάθε λογής μικρορουσφέτια, εξακοντίζοντας παχύτατους λόγους τους για έθνος και ηθικοί, αυτοί οι στην πλειοψηφία τους πλέον ανήθικοι και απάτριδες. Μόνος στόχος η διασφάλιση μέσα από μια παρωδία δημοκρατικών διαδικασιών της προσωπικής τους εξουσίας με όσα υλικά ωφέλη φρόντισαν οι ίδιοι να τους διασφαλίζει.
Αυτήν την κατάληξη είχε η δημοκρατία που αποκτήσαμε με το αίμα της τραγωδίας της Κύπρου. Γιατί να συζητάει κανείς τις τεχνικές λεπτομέρειες; Πως παίχθηκε το κόλπο με τους ΤorrM1, με το C41, με τους κουμπάρους, τα ομόλογα, την Ζαχοπουλιάδα, τις μίζες της Siemens, το σκάνδαλο με την αγορά της εταιρείας Γερμανός; Έχει καμία σημασία το πως όταν το 78% των πολιτών πιστεύει πως όλα θα κουκουλωθούν και μόνο το 4% πιστεύει ακόμη στην απονομή δικαιοσύνης;
Σήμερα δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία σε κανέναν πως το σύστημα πνέει τα λοίσθια. Σίγουρα αν αύριο βρίσκονταν μια ομάδα παρανοϊκών που με τα όπλα θα καταργούσε τους δημοκρατικούς θεσμούς, δεν θα ήταν πολλοί αυτοί που θα ίδρωναν. Και αν το 1967 η συντριπτική πλειοψηφία έδειξε μια φοβισμένη αδιαφορία, πολύ φοβούμαι πως σήμερα η ανοχή θα έφτανε δυστυχώς ίσως ως και στην ενεργή ανεκτικότητα. Ευτυχώς που αυτή η ζοφερή προοπτική λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μοιάζει πιθανή. Γιατί ο βίος και η πολιτεία των πολιτικών μας έχει σχεδόν γίνει η ταφόπετρα της δημοκρατίας μας. Κι αν συνεχίσουν έτσι, με τις λοβιτούρες και τις συγκαλύψεις, θα είναι αυτοί που θα έχουν ενταφιάσει το Έθνος και θα έχουν κυλήσει τον «μέγα λίθον» των αμαρτιών τους για να σφραγίσουν το μνήμα. Χωρίς δυστυχώς να υπάρχει πουθενά αναστάσιμη τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς.
Με τιμή
Τουτουντζίδης Χριστόφορος
Δικηγόρος
