Όταν το καλοκαίρι του 1974 η πτώση του χάρτινου πύργου της δικτατορίας των απριλιανών άνοιξε το δρόμο για μια πραγματική επιτέλους αστική δημοκρατία στην Ελλάδα, καθένας και ευχόταν και είχε βάσιμες ελπίδες για ένα δημοκρατικό και σίγουρα καλύτερο μέλλον.
Όλοι γνώριζαν πως ο δρόμος άνοιξε με την τρομακτική εθνική τραγωδία της Κύπρου, την τρίτη μεγαλύτερη καταστροφή του Ελληνισμού μετά την πτώση της Πόλης και τη Μικρασιατική καταστροφή. Το τίμημα της δημοκρατικής αναγέννησης ήταν τεράστιο, όμως γεννιόταν επιτέλους μια ελπίδα, ένα κάποιο φως στο τούνελ της θεσμικής, πνευματικής και υλικής υποβάθμισης της χώρας. (περισσότερα…)
