Ποια λέξη άραγε απέμεινε για να περιγράψει αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας? Ίσως το «δεν υπάρχουν λέξεις» της Ελευθεροτυπίας να με εκφράζει περισσότερο.
Τις μέρες αυτές παρακολουθούμε και ακούμε τα πιο τρελά πράγματα, όπως «μα τι να κάνουμε, έχουμε μπροστά μας μια θεομηνία», κάναμε το ανθρωπίνως δυνατόν», «έχουμε τα πιο πολλά μέσα πυρόσβεσης ανά κάτοικο στην ΕΕ!!!!!». Και μετά, την επόμενη μέρα θα μας πουν «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο», όλες οι περιοχές κηρύσσονται αυτόματα αναδασωτέες», θα γίνει άμεση καταγραφή και θα δοθούν αποζημιώσεις», θα ανακοινωθούν μετρά-ασπιρίνες που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να θεραπεύσουν τις πληγές που άνοιξαν. Ξεφτίλα ρεεεεεεε, λίγη τσίπα δεν έμεινε?????
Χρειάζονται μέτρα ριζικά και ολοκληρωμένα, χρειάζονται νέες ιδέες και άνθρωποι που μπορούν να διαχειριστούν κρίσεις, που έχουν οράματα και όχι παραισθήσεις, που έχουν εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και δεν τον βλέπουν σαν στατιστικό νούμερο και πολίτη κάθε 4 χρόνια.
