Για άλλη μια φορά η αδιαφορία, η ένοχη σιωπή και η ύποπτη κάλυψη σκοπιμοτήτων και συμφερόντων, αποδεικνύεται καταστροφική για το περιβάλλον. Πρόκειται για την κοίτη του Αξιού ποταμού, ο οποίος πέραν της εισαγόμενης ρύπανσης από την ΠΓΔΜ, υπόκειται και σε μια σειρά καταστροφικές παρεμβάσεις εντός του Ελληνικού εδάφους, χωρίς κανένας επίσημος κρατικός ή αυτοδιοικητικός φορέας να παρεμβαίνει για το έγκλημα που συντελείται.
 Οι επιπτώσεις αυτής της αλόγιστης αδιαφορίας, αφορούν την ανεξέλεγκτη διαχείριση των υδάτινων πόρων, την υπερεκμετάλλευση των φερτών υλικών, την ρύπανση των υδάτων με βιομηχανικά και χημικά απόβλητα, την αλόγιστη χρήση λιπασμάτων τα οποία καταλήγουν στην κοίτη του ποταμού, την μη οριοθέτηση της κοίτης και άλλες μικρότερες παρεμβάσεις.
 Συγκεκριμένα :
1) Η ανεξέλεγκτη χρήση γεωτρήσεων κατά μήκος όλης της κοίτης του ποταμού για αρδευτικούς σκοπούς με την μέθοδο της τεχνητής βροχής, προκαλεί υπερβολική σπατάλη νερού με αποτέλεσμα την μείωση του υδάτινου όγκου και πτώση της στάθμης του υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής.
2) Η υπερεκμετάλλευση των φερτών υλικών ( αμμοληψίες ) από μεγάλους εργολαβικούς οργανισμούς για την κάλυψη των αναγκών της Θεσσαλονίκης και των γύρω περιοχών, με την συγκατάθεση των Νομαρχιών και των παραποτάμιων  Δήμων, έχει επιφέρει περαιτέρω πτώση της στάθμης του ποταμού κατά 6-7 μέτρα. Αποτέλεσμα  αυτού είναι σχετική αποξήρανση των γύρω περιοχών, ασύμφορη άντληση νερού λόγω πτώσης της στάθμης και τελικά σοβαρές επιπτώσεις στις καλλιέργειες και το εισόδημα των αγροτών.
3) Επανειλημμένα έχουν απασχολήσει την κοινή γνώμη οι δραστηριότητες βιομηχανιών κατά μήκος της κοίτης του Αξιού για την ανεξέλεγκτη ρήψη αποβλήτων και χημικών υποπροϊόντων. Συχνό επίσης το φαινόμενο εμφάνισης χωματερών κατά μήκος της κοίτης με την ανοχή των Δήμων, από την στιγμή που οι Δήμοι της περιοχής δεν έχουν προβλέψει την χωροθέτηση και την κατασκευή ΧΥΤΑ. Η Έλλειψη δε συγκροτημάτων βιολογικού  καθαρισμού των αστικών λυμάτων είναι παντελής. 

Διαμαρτυρία για την χωροθέτηση του κυνοκομείου πλησίον του χώρου του Ηρώου της Μάχης του 1913

Κιλκίς 17 Μαρτίου 2009

 

Αξιότιμοι κύριοι Δημοτικοί Σύμβουλοι

 

            Όπως πληροφορούμεθα προτίθεσθε να κατασκευάσετε εγκαταστάσεις για την υποδοχή των αδέσποτων σκύλων ( κοινώς κυνοκομείο), σε κοινόχρηστη περιοχή που σας υπέδειξε η Διεύθυνση Γεωργίας σε παρακείμενη έκταση του ιστορικού λόφου του Ηρώου της μάχης του 1913.

            Επικροτούμε την προσπάθειά σας για την επίλυση ενός χρονίζοντος προβλήματος που ταλαιπωρεί την πόλη και διογκώνεται όσο αυξάνεται ο πληθυσμός της. Επιβάλλεται η λύση αυτού του προβλήματος εξασφαλίζοντας την ασφάλεια, την υγιεινή και την αισθητική των πολιτών αυτής της πόλης.

            Η προσπάθειά σας θα τύχει της στήριξης όλων και της δικής μας σαν « Κοινωνία Πολιτών Ν. Κιλκίς».

            Η ένστασή μας συνίσταται στην επιλογή του χώρου όπου προτίθεσθε να το κατασκευάσετε. Σας κάνουμε γνωστό ότι στον συγκεκριμένο κοινόχρηστο χώρο υπάρχει το μοναδικό οχυρωματικό έργο από την ιστορική μάχη του Κιλκίς το 1913 και όμοιό του δεν υπάρχει στην γύρω περιοχή, είναι εμφανής η χάραξή του και χαρακτηριστική η τοποθεσία του για τον έλεγχο της περιοχής.

            Θα κατανοούσαμε,  αν στην συγκεκριμένη περιοχή σήμερα ή αύριο προγραμματιζόταν ένας χώρος αναψυχής ή ένας χώρος ιστορικής μνήμης, ή πολιτιστικών δραστηριοτήτων αναδεικνύοντας την ιστορικότητα του χώρου, όχι όμως για την κατασκευή ενός κυνοκομείου , αναγκαίου κατά τα άλλα για την πόλη. Η εναντίωσή μας πηγάζει από το ενδιαφέρον μας γι’ αυτή την πόλη που δεν έχει να επιδείξει πολλά ιστορικά μνημεία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το δικό σας ενδιαφέρον έχει διαφορετικό περιεχόμενο.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ

Όλα συνηγορούν ότι το 2009 θα είναι μια δύσκολη χρονιά για την οικονομία σε όλα τα επίπεδα. Μήπως όμως πίσω από τη διεθνή οικονομική κρίση, διαπράττεται η μεγαλύτερη σύγχρονη απάτη; Μήπως όσο η παγκόσμια κρίση εικονικά εντείνεται τόσο το σύστημα μεταλλάσσεται; Μήπως το παγκόσμιο καπιταλιστικό και καταναλωτικό σύστημα, με κατευθυνόμενες επιλογές αλλά και επιλογές ανάγκης , στα αδιέξοδα που το ίδιο σύστημα έχει σωρεύσει, φτάνει στην κατάρρευση του μοντέλου και άρα στην τελική φάση μετάλλαξης του; Μήπως οι πολιτικοί και οι τράπεζες δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι αναλώσιμοι ταχυδρόμοι του συστήματος (Οι αχυράνθρωποι επί σκηνής) ενώ οι ένοχοι είναι κάπου αλλού; Ποιο είναι τέλος το όνομα του προβλήματος , και τι μέλει γενέσθαι;

 Για να απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα είναι αναγκαίο να μπορέσουμε να ανασύρουμε την χρεοκοπημένη λογική μας επειδή μεταξύ των διαφόρων ειδών χρεοκοπίας που καταμαρτυρούνται στην Δύση, πρέπει να προστεθεί και η χρεοκοπία της κοινής ΛΟΓΙΚΗΣ των πολιτών της. Της κοινής λογικής που τώρα η ύπαρξη της είναι αναγκαία όσο ποτέ.

Η κρίση δεν είναι προϊόν παρθενογένεσης αλλά είναι δημιούργημα που μεθοδευμένα στήθηκε και που ο κοινός νους το αντιλαμβάνεται κάνοντας  αναδρομή σε παγκόσμια γεγονότα που δρομολογήθηκαν μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, με απώτερο στόχο την καθιέρωση ενός παγκόσμιου οικονομικού Απαρτχάιντ.

Πόλεμοι (Βιετνάμ, Ιράκ ,Γιουγκοσλαβία,…), πραξικοπήματα ( Ελλάδα, Ισπανία, Χιλή…) ,εμφύλιες διαμάχες (Σομαλία, Νικαράγουα ,) δολοφονίες ( Τσε, Ουλαφ Πάλμε, Αλιέντε ,Μιλόσεβιτς…), δολοπλοκίες-τρομοκρατία (δίδυμοι πύργοι…), διαμελισμός της Ευρώπης (ψυχρός πόλεμος…), υπονόμευση κάθε άλλου συστήματος και τάσης, πέτυχαν την οικονομική υπερεκμετάλλευση των εργατικών στρωμάτων όπου γης, εφαρμόζοντας πάντα διαφορετικά μοντέλα και πολιτικο-οικονομικά περιτυλίγματα προσαρμοσμένα κατά περίπτωση (Δόγμα Τρούμαν, Μάρσαλ, Δάνεια -Δ.Ν.Τ., Συμμαχίες-ΝΑΤΟ., Μάαστριχτ…).

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΑΝΑΒΑΛΛΟΝΤΑΙ… ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ!

Όλοι μαζί κι όποιος αντέξει,

αυτός ο Δεκέμβρης θα είναι του Αλέξη»

(σύνθημα σε τοίχο της υπό κατάληψης πανεπιστημιακής σχολής θεάτρου Θεσσαλονίκης)

 

Καλό πράγμα  να είσαι βολεμένος. Στολίζεις και τα κιτς λαμπάκια σου στο μπαλκόνι από αρχές Νοέμβρη και κάνεις και χριστουγεννιάτικη  ατμόσφαιρα πολύ in. Είσαι μέσα στο πνεύμα. Και οι άλλοι έξω ας πάνε να σκοτώνονται. Σημασία έχουν τα κουτάκια μέσα στο μυαλό σου. Τα έχεις όλα τόσο όμορφα και τακτοποιημένα. Ανοίγεις το συρτάρι της θλίψης, την πετάς εκεί μέσα, την κλειδώνεις για δεκαπέντε και βάλε μέρες και είσαι έτοιμος για χιονοπόλεμο και αγορές Είσαι βολεμένος, δε φταις εσύ για ότι συμβαίνει, εσύ θέλεις μονάχα να σε αφήσουν να κάνεις Χριστούγεννα, θέλεις να γελάσεις, να παίξεις χαρτιά, να χορέψεις, να δεις φίλους, να καταβροχθίσεις μελομακάρονα, να ακούσεις Φρανκ Σινάτρα (Santa Claus is coming to town…) και να κρύψεις δώρα για τα παιδιά σου και καλά, συντήρηση του εθίμου με τον χοντρο-άγιο της κόκα κόλα.

Μετά ανοίγεις το συρταράκι της χαράς και φοράς το προσωπείο σου. Ξεχνάς το αφεντικό που σε πιέζει, το δάνειο που σε πιέζει, το αδιέξοδο των σχέσεων σου που σε κάνει να θέλεις να τινάξεις τα μυαλά σου, σε ενδιαφέρει μόνο ν’ ανάψουν στην ώρα τους τα λαμπάκια στο μπαλκόνι και ποιος θα είναι ο τυχερός της βασιλόπιτας.

Ωραία ζωή. Wonderful wonderful life.  Κι έξω στους δρόμους, μια άλλη γενιά, νέα, όμορφη και τρομερή, να παίρνει το βάφτισμα του πυρός, να εξεγείρεται, να περπατάει ώρες, να κυνηγιέται από την αστυνομία με τρόπο θρασύδειλο, να κάνει όλα αυτά που εσύ όφειλες και δεν τόλμησες ποτέ.

Βλέπεις, γεννήθηκες βολεψάκιας. Ούτε να πάρεις θέση δεν τολμάς, έστω μια κουβέντα συμπαράστασης για τη νεολαία στη δουλειά. Μόνο για τις μετοχές, τον καιρό και πού «θα πάτε για Χριστούγεννα χρυσή μου, εμείς στη Βιέννη».

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΣΠΑΣΩ ΟΛΑ!

«Αυτός που δεν έχει τίποτε, δε φοβάται και να χάσει τίποτε…»

Παύλος Σιδηρόπουλος

«Μικροαστοί, θα σας φάνε τα παιδιά σας, κανίβαλοι θα γίνουν να σας φάνε…»

Τζίμης Πανούσης.

 

Το ξέρω πως δεν είναι λογικό. ¨Όμως έχω μια τάση αυτόν τον καιρό να σπάσω κάτι. Μπορεί και το δικό σου πρόσωπο που κοιτάζει με τέτοια απάθεια, σχεδόν ηδονική, την καταστροφή και την αντίδραση, τη σύγκρουση και την κατά μέτωπο εξέγερση των νέων, πάντα αμέτοχος, πάντα μακριά και απαθής, στο πνεύμα των καιρών που θέλει τον πολίτη ήσυχο και πεθαμένο στο σαλόνι του, φέρετρο τον καναπέ και καπάκι στην ταφόπλακα την τηλεόρασή του.

Γι’ αυτό μη μου μιλάς καλύτερα αυτές τις μέρες. Πήγαινε αλλού να τραγουδήσεις τα χαρμόσυνα κάλαντά σου, απόψε  δε θα πάρω εγώ.

Βλέπεις, είναι που μερικές φορές νευριάζω πολύ και θέλω να τα σπάσω όλα. Να βγω έξω και ν’ αρχίσω να κατεδαφίζω: όχι βιτρίνες, αλλά συστήματα που φτιάχνουν  βιτρίνες λαμπερές και απλησίαστες για τους πολλούς. Όχι αυτοκίνητα αλλά βιομήχανους που κρατούν  τις τιμές ψηλά κι εκμεταλλεύονται το όνειρο του ανθρώπου. Όχι ανθρώπους αλλά πολιτικούς. Να πιάσω έναν από αυτούς και να τον μαυρίσω στο ξύλο κι ας είναι η βία ο χειρότερος παιδαγωγός όλων των ηλικιών.

Είναι μερικές φορές που θέλω πολύ να σπάσω. Ίσως πρώτα απ’ όλα το ξερό μου το κεφάλι. Γιατί αφού φτάσαμε να δολοφονεί το Κράτος παιδάκια κι ακόμη το συζητάμε και δεν είμαστε έξω να καίμε (όχι ζωές αλλά ήθη) τότε το χάσαμε το παιχνίδι και είμαστε για μπουνιές.

Θέλω να κλωτσήσω. Όχι τον αστυνομικό απέναντί μου αλλά αυτήν την εξουσία που τους φτιάχνει έτσι: να υπηρετούν την πλουτοκρατία στο όνομα της δημοκρατίας (μας).

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΕΚΡΟΣ ΠΑΡΑ ΜΑΖΙ ΣΑΣ

Απεργία πείνας σε όλες τις φυλακές της χώρας για τα ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων. Αδιάφορο θα μου πεις. Το προσπερνάς εύκολα. Τι σε νοιάζει, αυτοί άλλωστε εκεί μέσα δε βρέθηκαν τυχαία, υπάνθρωποι είναι, απορρίμματα, έγκλειστοι από το νόμο, τι θέλουν και φωνάζουν τώρα και πλησιάζουν και Χριστούγεννα, τα φώτα λάμπουν, άσε μας να το ευχαριστηθούμε, χριστιανική γιορτή έχουμε, τι δουλειά έχουν μαζί μας οι απόβλητοι ποινικοί ;

Κι ας πέθαναν ήδη δυο τρεις από αυτούς. Έχουν και ονόματα βεβαίως. Αλλά τι περίμενες; Να συγκινηθώ επειδή ξεσηκώθηκαν τρεις – τέσσερις χιλιάδες κρατούμενοι; Το κράτος φταίει. Που δεν αφήνει τα ΜΑΤ να μπουν μέσα να τους κανονίσουν.

Δημοσθένης Βουράκης. Νίκος Μπαρδάκης.

Τι σημασία έχουν τα ονόματα; Τι αξία μπορεί να έχει μια ζωή, ένα όνομα, μια ανθρώπινη ύπαρξη που κατέληξε πίσω από τα σίδερα; Ποιος θα συγκινηθεί αν πεθάνουν  ακόμη δύο ή τρεις πριν τελειώσει αυτή η μεγάλη διαμαρτυρία;

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ; ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Η επανάσταση άργησε πολλές ημέρες. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου, σε σχέση με τις καταλήψεις και εξεγέρσεις των φοιτητών και σε άλλες σχολές και πόλεις της χώρας, πήρε τη μορφή χιονοστιβάδας που επέδρασε στα γεγονότα καταλυτικά αλλά της πήρε πολύ χρόνο για να έρθει.

Γιατί συνέβη αυτό; Μπορεί στην ιστορία να έμεινε η αγέρωχη φωτογραφία μιας κοπέλας που στέκεται γαντζωμένη στα κάγκελα του Πολυτεχνείου  μέχρι την ύστατη στιγμή (την πιο ιερή, οι ερπύστριες κινούνται, η μηχανή του άρματος μαρσάρει, το καθεστώς αποκαλύπτει στυγνά το πρόσωπό του) όμως  τούτη η στιγμή άργησε: η άνοιξη της Ελλάδας ήρθε τόσο αργά μέσα στο φθινόπωρο μιας πατρίδας που διαλυόταν σε χιλιάδες κομμάτια…

Την ίδια ώρα κι ενώ η «πνευματική» νεολαία ήταν ξεσηκωμένη, οι υπόλοιπες νεολαιίστικες τάξεις, ειδικά της επαρχίας με αγροτική- εργατική – κτηνοτροφική απασχόληση, έδειχναν να παραμένουν αδιάφορες ή το λιγότερο αμέτοχες στην όλη κατάσταση. Κι ενώ στο Πολυτεχνείο η κατάσταση αγρίευε, κάποιοι απλώς έσπερναν τα χωράφια τους (ίσως επειδή μαθημένοι από την εμπειρία της φύσης, γνώριζαν εξαρχής ότι το πολύ πολύ να αλλάξει η εξουσία σακάκι, να βγάλει του συνταγματάρχη και να φορέσει του πολιτικού κι αυτό είναι όλο, στη ζωή του απλού πολίτη δεν πρόκειται να έρθει καμία δημοκρατία, καμία απελευθέρωση).

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΚΗ ΖΕΖΑ

Στη μνήμη του Β’ οπλαρχηγού Στρώμνιτσας Δημήτρη Τσιτσίμη

 

Πριν λίγες ημέρες είχαμε (13/10/1904-δολοφονία Π. Μελά από Τούρκους) την ημέρα μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα. Φυσικά σε αυτό το παρών μικρό σημείωμα δεν έχουμε την πρόθεση καμίας ιστορικής αναδρομής του όλου γεγονότος που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οδήγησε τελικά στη γενικευμένη σύρραξη των Βαλκανίων και στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και στην  ένταξή της στη νέα ελληνική επικράτεια.

Πολύ περισσότερο δεν επιθυμούμε ως νεόδμητοι «λαϊκοί» ιστοριογράφοι να  αναλύσουμε βαθιά τις πράξεις εκείνης της εποχής, αυτό ανήκει στη σφαίρα άλλων, προσφάτως βαφτισθέντων ιστορικών-αναλυτών τύπου Λιακόπουλου (χωρίς καμία γνώση και επίγνωση ουσίας) οι οποίοι και έχουν αναλάβει να φέρουν εις τελικό πέρας το έπος των «Μακεδονομάχων» με ολέθρια ως τώρα αποτελέσματα για την χώρα μας…

Αυτό που μας θλίβει μέσα στις γραμμές τούτες είναι άλλο: η κατάληξη του ηρωισμού μιας  εποχής, ακόμη και αν επρόκειτο περί εθνικιστικής έξαρσης (άλλωστε εκείνη την εποχή όλα τα Βαλκάνια έβραζαν στο καζάνι του εθνικισμού) το τέλος ενός ένοπλου αντάρτικου αγώνα ο οποίος αφού ξεχάστηκε τελείως από τις κατοπινές ελληνικές κυβερνήσεις (ειδικά μετά το στραπάτσο του 1992) κι αφού στο μεσοπόλεμο  κα στη δικτατορία Μεταξά ο καθείς πολιτευτής το εκμεταλλεύτηκε  όπως μπορούσε κι αφού μετά τον εμφύλιο και τη  γειτνίαση της χώρας με το κομμουνιστικό  μπλοκ ο μακεδονικός αγώνας χάθηκε τελείως από τη σκέψη μας (όχι όμως και από τον κινηματογράφο μας!!!) ξεβράστηκε  τελικά , ως διά μαγείας, σε αυτοσχέδιες  σχολικές γιορτές, σε ημέρα μνήμης με ακατάσχετα λογύδρια διδασκάλων, σε συλλαλητήρια μικρού βεληνεκούς ελεγχόμενα από την εκκλησία, σε συλλόγους  και εκδηλώσεις πλείστες και πολλές φορές τελείως κιτς, χώρια η νέα βιβλιογραφία από τους «νέους ιστορικούς»(όλο αυτό το τσούρμο που πουλάει ο Λιακόπουλος στο τηλεοπτικό του μαγαζί στα διάφορα κορόιδα).

ΟΔΗΓΗΣΗ KAI ΑΛΚΟΟΛ

Ξέρεις γιατί πίνεις; Μη μου πεις για τη γεύση, γιατί για το λόγο αυτό πίνουν πολύ λίγοι.

Πίνεις για να αλλάξεις τη διάθεσή σου και καλά κάνεις. Από τη στιγμή που έχει συμβεί κάτι τέτοιο όμως, σημαίνει ότι δεν πρέπει να πιάσεις τιμόνι. Αυτό το γνωρίζεις από πριν, κι όμως οδηγείς, διότι το αλκοόλ προκαλεί, εκτός των άλλων, άρση των ηθικών αναστολών, εξ ου και η υποτιθέμενη αφροδισιακή του

δράση. Σκέψου: Από τη στιγμή που έχουν φύγει τα εσωτερικά φρένα και προσεγγίζεις το αντίθετο φύλο πολύ πιο εύκολα, δεν είναι λογικό να μην μπορείς  να οδηγήσεις με ασφάλεια;  Θα σου φέρω αμέσως ένα παράδειγμα:

Όλοι λένε ότι «η στροφή του θανάτου», η πρώτη αριστερή μετά τα νυχτερινά μαγαζιά πηγαίνοντας για Θεσσαλονίκη, έχει ανάποδη κλίση. Πόσα δυστυχήματα έγιναν στις έντεκα το πρωί και πόσα τα ξημερώματα; Απλά πράγματα. Το πρωί γνωρίζεις το πρόβλημα, αλλά υπό την επήρεια οινοπνεύματος τα χαράματα, το αγνοείς….

Το αλκοόλ προκαλεί επίσης:

-Αύξηση του χρόνου αντίδρασης, του χρόνου δηλαδή που μεσολαβεί από τη στιγμή που θα αντιληφθείς μία επικίνδυνη κατάσταση, μέχρι να πατήσεις φρένο.

-Μείωση της περιφερειακής όρασης.

Ο εγκέφαλος δέχεται τελείως λαθεμένα μηνύματα όταν οδηγούμε υπό την επήρεια αλκοόλ, αφού προσπαθεί να τραβήξει παραστάσεις από τη βάση δεδομένων που ήδη υπάρχει, δηλαδή από τις εμπειρίες που έχουν καταγραφεί με το πέρασμα του χρόνου. Δεν βρίσκει όμως πουθενά αυτά τα δεδομένα και εξαναγκάζεται να μειώσει την περιφερειακή μας όραση, προκειμένου να εστιάσουμε την προσοχή μας ακριβώς εκεί που απαιτείται για να αποφύγουμε το μοιραίο, δηλαδή ακριβώς μπροστά μας. Όμως, οτιδήποτε βρίσκεται δίπλα μας, στο πλάι, είναι μη αναγνωρίσιμο. Για παράδειγμα, περνάμε με κόκκινο, αφού δεν υπάρχουν ηθικές αναστολές και αγνοούμε την ύπαρξη άλλων οχημάτων στον κάθετο δρόμο, αφού είναι αδύνατο να τα εντοπίσουμε. Ο θάνατος χτυπάει την πόρτα μας…

-Αύξηση του εκνευρισμού και της σύγχυσης και κατά συνέπεια της επιθετικότητας.

Αν κρίνουμε από τους καυγάδες που γίνονται κατά τις νυχτερινές ώρες για διάφορους λόγους, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι αυτή η συμπεριφορά συνεχίζεται οδηγώντας και είναι πια ζήτημα τύχης αν θα καταφέρει κάποιος να φτάσει σώος στο σπίτι του.

Το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς» (Ι.Ο.ΑΣ. – www.ioas.gr) σε συνεργασία με τους «Responsible Young Drivers» (RYD) του Βελγίου και μετά από την επιτυχία της περσινής εκδήλωσης στην Αθήνα, διοργάνωσε το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008 εκδηλώσεις σε 8 πόλεις της Ελλάδας και στην Κύπρο ταυτόχρονα με τη μεγάλη Πανευρωπαϊκή διοργάνωση σε 20 χώρες, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στοχεύοντας στην προώθηση της Οδικής Ασφάλειας, αυξάνοντας έτσι την ευαισθητοποίηση του κοινού και παρουσιάζοντας στους νέους ότι το αλκοόλ και η οδήγηση δεν πάνε μαζί.

Η εν λόγω εκδήλωση διεξήχθη ταυτόχρονα στις πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, Κιλκίς, Ρόδο, Χίο και Χανιά με την υποστήριξη των εθελοντών του Ινστιτούτου, οι οποίοι με μεγάλη προθυμία συμμετέχουν στις ενέργειες του Ι.Ο.ΑΣ. και βοηθούν για την καλή διεξαγωγή αυτών.

Θα βιώσουμε κάποτε τη Δημοκρατία;

Η ¨Δημοκρατία¨ μας χρειάζεται διεύρυνση ή αποκατάσταση; Βιώνουμε σήμερα μια έξυπνη μορφή τυραννίας όπου τα μέλη των πυλώνων του πολιτεύματός μας έχουν γίνει οι σύγχρονοι λαϊκοί δυνάστες. Οι παραπάνω ¨ελέγχονται¨ από χορτασμένους δημοσιογράφους με τρόπο ώστε τα σκάνδαλα, οι άγριες αντιλαϊκές πολιτικές, η ατιμωρησία και η πλήρης θράσους και εμπαιγμού αυταρέσκεια της εξουσίας να αποτελούν καθημερινή ¨τροφή¨ για τον πολίτη, η αγανάκτηση του οποίου πρέπει να διοχετεύεται και να διασπάται μέσα από τους κατ΄ επίφαση  δημοκρατικούς μας θεσμούς και τη ψευδαίσθηση της ελευθερίας του λόγου. Η ελευθερία του λόγου χωρίς την ανάλογη δράση αμβλύνει διαρκώς τα ήδη πολύ χαλαρά ηθικά μας πλαίσια. Μπορείς να πεις τα πάντα αλλά δεν γίνεται τίποτα – αυτή είναι η πονηριά του συστήματος.

Οι τρεις εξουσίες αλληλοκαλύπτονται και φορούν διαρκώς τη μάσκα της ανεξαρτησίας. Οι πολιτικοί μας είναι επαγγελματίες και γνωρίζουν ότι ανήκουν σε μια νομενκλατούρα ¨γεννημένη για να διοικεί¨. Οι πιο πολλοί από αυτούς είναι σκανδαλωδώς πλούσιοι, πλουτίζοντας μάλιστα τα χρόνια της θητείας τους εντός βουλής. Δεν έχουν δουλέψει ουσιαστικά ποτέ στη ζωή τους ούτε ένοιωσαν ποτέ την σκληρότητα της έλλειψης των απαραίτητων χρημάτων. Έχουν μεγαλώσει με γαλουχημένη τη θεατρικότητα των ¨σωτήρων του έθνους¨ ενώ ενδόμυχα καταλαβαίνουν ότι στηρίζουν τους λίγους για να στηρίζονται με τη σειρά τους από αυτούς. Άλλωστε έπρεπε κάποιος να μας εξουσιάζει, να μας ελέγχει, να μας κρατά ¨χαμηλά¨ μέσω μιας κακής εκπαίδευσης, για να τρέχουμε κάτω από τα μπαλκόνια και να κουνάμε τις σημαίες. Σύμφωνα με τα παραπάνω το πολίτευμά μας μοιάζει με ένα καλάθι σάπια φρούτα όπου όποιο και να διαλέξεις θα δηλητηριαστείς. Ας μη περιμένουμε τίποτα καλό από αυτή τη στημένη ¨δημοκρατία¨.